Ακόμα και στο νεκροταφείο…

Ακόμα και στο νεκροταφείο…

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Παρατηρούμε ένα δυσάρεστο φαινόμενο. Στο νεκροταφείο, ενώ κηδεύουμε νεκρό και είναι τιμή και σεβασμός να καθίσουμε γύρω από τον τάφο του ώσπου να σκεπαστεί το φέρετρο, να τοποθετηθεί ακόμα και ο σταυρός, σκορπιζόμαστε.

Παρατούμε το νεκρό, που τον συνοδέψαμε μέχρι αυτού και πηγαίνουμε σε τάφο δικού μας νεκρού.

Λογικό είναι ότι ο καθένας μας έχει το παράπονό του. Στο νεκροταφείο έχει το γονέα του, τον αδελφό του, το γιο του -κομμάτι της ψυχής του- που έφυγε πρόωρα από τη ζωή. Ο καθένας έχει το καρφί του, αλίμονο, όμως, πρέπει να συγκρατηθούμε. Να αντέξουμε τον πόνο, γιατί στο νεκροταφείο σήμερα μας έφερε άλλο θλιβερό γεγονός. Άλλος νεκρός.

Κάνουμε υπομονή, λοιπόν. Ενταφιάζεται πρώτα ο σημερινός νεκρός κι έπειτα έρχεται η σειρά να επισκεφτούμε τον τάφο του δικού μας νεκρού. Να αφήσουμε φρέσκα λουλούδια στο μνήμα του, να ανάψουμε κερί…  

Έτσι, τουλάχιστον, νομίζω εγώ.

Γιώργος Μύτιλης