Ένα βήμα μπρος και πέντε πίσω

Ένα βήμα μπρος και πέντε πίσω

ΑΠΟΨΕΙΣ

Αλκιβιάδης ΝΤΑΛΕΣ

Όσοι ολίγοι παραγκωνίσαμε τις όποιες αμφιβολίες ή την αρχική δυσπιστία και βρεθήκαμε σε ένα συλλαλητήριο που τόσο πολύ διατυμπανίστηκε τους τελευταίους δύο μήνες, φύγαμε με την πικρή γεύση της πλήρης απογοήτευσης. Οι φανφάρες για μαζική κινητοποίηση, για ομοψυχία, ομόνοια, συσπείρωση, λαοθάλασσα και βροντερό παρών, πήγαν περίπατο.

Μα πώς μπορούσε να συμβεί αλλιώς, όταν εξ αρχής, η οργάνωση του όλου επιχειρήματος, επιδόθηκε στην προβολή μέσω εγκωμίων μιας παράταξης (ΑΣΑ), που εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα έχει καβαλήσει ένα συγκεκριμένο κομματικό άρμα;!

Μα πώς μπορούσε να συμβεί αλλιώς, όταν όλο αυτό το διάστημα, διαβάζουμε και ακούμε για μηνύματα συμπαράστασης από πρωτοκλασάτα στελέχη, νυν και πρώην ξεπεσμένους ιππότες τις κοινότητας μας, αλλά από κανέναν να δηλώνει: «Θα είμαι και εγώ εκεί»;!

Πώς μπορεί να μιλάμε για «ηχηρό μήνυμα» προς την πολιτεία, όταν οι εκπρόσωποί μας πολιτευτές σε διάφορα κόμματα, δεν μπόρεσαν να ξεχάσουν για λίγο τις όποιες διαφορές υπάρχουν μεταξύ τους και πιασμένοι χέρι – χέρι να ανέβουν πάνω στο βήμα;!

Γιατί, κακά τα ψέματα, το πρόβλημα που μας απασχολεί, δεν αφορά μόνο τους καταπονημένους συνταξιούχους και τα περήφανα γερατειά μας και ούτε έχει ιδεο-πολιτική χροιά. Μας αφορά όλους, έχοντας πρωτίστως να κάνει με την εθνική υπόληψη της κοινότητάς μας.

Θα ήταν προτιμότερο η νεαρή συντονίστρια της εκδήλωσης, που ήξερε και να διαβάσει και να μιλήσει σωστά ελληνικά, να είχε ολοκληρώσει τις ομιλίες, παρά τα σαρδάμ και τις ασυνάρτητες ρητορείες των «Προέδρων».

Ας έρθουμε, όμως, στην ουσία του προβλήματος. Το θέμα της αντισυνταγματικότητας του περιβόητο νόμου Κατρούγκαλου, η μη εφαρμογή του νόμου περί επιδόματος των υπερηλίκων ανασφάλιστων που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν φύγει από την εξουσία και η μη εφαρμογή των αποφάσεων του Ελεγκτικού Συνεδρίου 1997, έχουν βαθύτατη νομική υπόσταση.

Αλήθεια ακούσατε κάποιον να αναφερθεί στην Δικαστική Λύση;! Μα πώς να το ‘κάναν, όταν οι ίδιοι πριν από λίγο καιρό θεώρησαν την προσφυγή στη Δικαιοσύνη, «ταφόπλακα» και «προδοσία»(;!)

Αν νομίζουμε ότι με αναχρονιστικούς τρόπους, με πύρινους λόγους εκτόνωσης του πατριωτικού συναισθήματος και της εθνικής περηφάνιας, που δόξα το Θεό μας περισσεύουν, με ανάδειξη της προσφοράς και των ευεργεσιών των Βορειοηπειρωτών στο Ελληνικό Έθνος, με ύμνους: «Έχω μια αδερφή, κουκλίτσα αληθινή», μπορούμε να συγκινήσουμε τις σημερινές κυβερνήσεις των αριθμών, λογισμικών και μνημονίων, ήμαστε βαθιά νυχτωμένοι!

Ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας. Ας διδαχτούμε από τον τρόπο δικαίωσης άλλων κοινωνικών ομάδων, με επιστροφές περικοπών και αναδρομικών και ας πάψουμε να χτυπάμε το ζουρνά στην ίδια τρύπα!

Γιώργος Μύτιλης