Η δίωξη για το Σταυρό στη Χιμάρα – 30 χρόνια μετά την ανάκτηση της θρησκευτικής ελευθερίας

Η δίωξη για το Σταυρό στη Χιμάρα – 30 χρόνια μετά την ανάκτηση της θρησκευτικής ελευθερίας
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά είναι πολύ ενδεικτικό το γεγονός ότι ο Εισαγγελέας Αυλώνα παραπέμπει προς εκδίκαση κατοίκους της Χιμάρας, γιατί ανύψωσαν σε Μοναστήρι τους ένα μεταλλικό Σταυρό!

Τέτοιες μέρες πριν τριάντα χρόνια, το 1990, στην Αλβανία μαζί με το Προεδρικό Διάταγμα για τον κομματικό πλουραλισμό εξεδόθη και ανάλογο για την αποποινικοποίηση της θρησκευτικής ελευθερίας. Μάλιστα η Δέηση πιστών απ’ την ενορία της Δερβιτσάνης με τον συγχωρεμένο π. Μιχαήλ Ντάκο να ενδύεται πρόχειρη ιερατική περιβολή μετά από 23 χρόνια (βίαιος αποσχηματισμός της άνοιξη του 1967), είναι ίσως η πρώτη Ορθόδοξη λατρευτική σύναξη σε όλο το χώρο της σημερινής Αλβανίας.

Φαίνεται όμως ότι αλλιώς αντιλαμβάνονται ορισμένα κέντρα αυτό που αποτελεί την ουσία της θρησκευτικής ελευθερίας: την εκδήλωση δηλαδή δημόσια των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Για τους Ορθόδοξους προφανώς το σημείο του Σταυρού είναι αυτό που τους προσδίδει ταυτότητα. Σε περιοχές μάλιστα όπως η Χιμάρα αλλά και ευρύτερα ο χώρος του γεωγραφικού νότου της επικράτειας της Αλβανίας με την ιστορική κι έντονη παρουσία των Ορθόδοξων κοινοτήτων και μονών ο Σταυρός δεν είναι κάτι που ξενίζει.

Εξ και οι αντιδράσεις εξ αρχής, Απρίλη 2020 όταν οι πιστοί τοποθέτησαν το Σταυρό ήρθαν από κέντρα που εχθρεύονται την Ορθοδοξία. Επηρέασαν όμως τις κρατικές δομές με τις ολοκληρωτικές ισλαμικές αντιλήψεις τους. Ωστόσο όμως υπήρχαν ελπίδες ώστε ο Εισαγγελέας να απεδείκνυε ψυχραιμία και αρχειοθετούσε την υπόθεση η οποία τίποτε αξιόποινο δεν περιέχει. Συμβαίνει όμως το αντίθετο. Μπορεί για την Ορθόδοξη θεολογία το να διώκεται κανείς για τον Σταυρό να αποτελεί καύχημα και προφανώς είναι για τους πιστούς που ανέλαβαν τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Ωστόσο όμως στους διώκτες τους κυριαρχούν άλλες αντιλήψεις.

Σε συνδυασμό και με άλλες παρόμοιες εκφάνσεις πρόκειται για νεοθωμανικές πρακτικές και νοοτροπίες που επιδιώκουν να δημιουργήσουν στην σύγχρονη Αλβανία κατηγοριοποίηση πιστών και θρησκευτικών κοινοτήτων παρόμοια με εκείνες που ίσχυαν όταν η Ημισέληνος σκέπαζε τη Βαλκανική.

Είναι σα να θέλουν να πουν στους Ορθοδόξου ότι η ελευθερία έχει διάρκεια 30 χρόνια μόνο!

Τέτοιες λογικές και όχι η ουσία των πραγμάτων είναι που οδήγησαν και τον Εισαγγελέα στο συμπέρασμα ότι υπάρχει αξιόποινο, εκεί που δεν υπάρχει. Βάζει βέβαια και λίγο άρωμα «Βορείου Ηπείρου» μπερδεύοντας σκοπίμως τη σημαία στολισμού με τον Άγιο Γεώργιο σαν να είναι σημαία της Αυτονόμου Κυβερνήσεως του 1914. Μακάρι η προχειρότητα με την οποία οδηγήθηκε στο πόρισμα να απορριφθεί απ’ το Δικαστήριο.

Διότι περί αυθαίρετης οικοδομής προφανώς είναι απορριπτέα η κατηγορία δεδομένου ότι καμιά οικοδομή δεν προστέθηκε στη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στα Αθάλη. Ένας Σταυρός όπως σε πολλά άλλα μοναστήρια και τίποτε παραπάνω. Σε μια χώρα όπου οι αυθαίρετοι μιναρέδες και τα μουσουλμανικά τεμένη φυτρώνουν σα μανιτάρια δίπλα σε όλες τις σημαντικές οδικές αρτηρίες της χώρας, σε απομακρυσμένα χωριά και κυρίως μέσα στα αστικά κέντρα.

Απ’ την άποψη αυτή η πράξη των πιστών της Χιμάρας είναι η αντίσταση του Χριστιανισμού.

Και ακόμη κάτι για την εντόπια Δημοτική αρχή και τις υπηρεσίες της, επειδή κάτι σχετικό αναφέρει το εισαγγελικό πόρισμα. Υπήρχε όλη η δυνατότητα κάλυψης αλλά δεν υπήρχε η βούληση. Είχε και στο παρελθόν ασκηθεί δίωξη στην περιοχή για την τοποθέτηση κάποιων δίγλωσσων πινακίδων. Ο τότε Δήμαρχος Βασίλης Μπολάνος πήρε πάνω του την ευθύνη και δεν παρέπεμψε τους υπαλλήλους των αρμοδίων γραφείων για να αποφύγει τις συνέπειες. Διότι η Δημοτική αρχή δεν είναι να μοιράζει μόνο δημοπρασίες και να «διαχειρίζεται» οικόπεδα τουριστικής αξίας. Είναι να προστατεύει την παράδοση της περιοχής κατά πρώτο σε απόλυτη συνταύτιση με τη βούληση της κοινωνίας.

Αλλιώς μετατρέπεται σε συνέχεια των κρατικών πολιτικών και διωκτικών οργάνων που στη συγκεκριμένη και πόσες άλλες δυστυχώς διάκεινται αρνητικά προς τους Χριστιανικούς πληθυσμούς και κοινότητες.

Από: Tachydromos

Γιώργος Μύτιλης