Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΔΥΣΑΡΕΣΤΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Για το ζήτημα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού έγραψαν και γράφουν πολλοί. Ξεκίνησαν οι ιστορικοί, συνέχισαν οι θεολόγοι, οι διανοούμενοι…

Εδώ, θα ‘ταν λάθος να παραλείψει κάποιος και «τα σημειώματα όσων ασχολούνται και με την ρεάλ πολίτικ». Με τις λύσεις όμως, του ζητήματος επίσης ασχολούνται πολλοί, από το 1912/13 το Λονδίνο με τη Φλωρεντία. Αργότερα η Ιταλία με την Αυστρο-Ουγγαρία και τις τελευταίες δεκαετίες η Αθήνα με τα Τίρανα.  

Και όμως, δεν θέλει πολύ σκέψη για να εκφράσει κάποιος την απογοήτευσή του για την κατάσταση των Βορειοηπειρωτών σήμερα. Άλλοτε με το να «διακονεύουν λίγο πατρίδα», άλλοτε με το να προσπαθούν να εξηγούν ποιοι είναι, τι είναι και γιατί είναι και στους μεν και στους δεν (ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχουν και αφθονία στην επιχειρηματολογία τους).

Θέλοντας μη θέλοντας, οι Βορειοηπειρώτες, κατά κάποιο τρόπο, συνήθισαν να καταπίνουν επανειλημμένα την απογοήτευση, και συνεχίζουν να ζουν με το όνειρο και την ελπίδα ότι κάποτε, στις επόμενες γενιές ο Γολγοθάς τους θα τελειώσει.

Αλλά, δυστυχώς όμως. Κάποιος, εύκολα μπορεί να πει ότι να είναι και γραφτό της μοίρας τους να ζήσουν με εμπόδια και ταλαιπωρίες, μιας και αυτό δείχνουν οι καταστάσεις. Εν συνεχεία … τα χρόνια πέρασαν, άλλοι παρέμειναν και εργάστηκαν στα πάτρια εδάφη τους, άλλοι στον ελλαδικό χώρο και κατάφεραν να «ορθοποδήσουν», θυσιάζοντας για ένα μεροκάματο την ίδια τους τη ζωή, να σπουδάσουν τα παιδιά τους, να πάρουνε και ένα σπιτάκι, προοδευτικά μάλιστα.

Τα εύσημα ανήκουν και στους διαμένοντες στον τόπο τους, αλλά και στους ξενιτεμένους, οι οποίοι διατήρησαν τις πατροπαράδοτες εστίες τους ενεργές.

Και εκεί που ο ρυθμός της ζωής τους έρρεε κάπως ομαλά, τους εμφανίσθηκαν και άλλα προβλήματα. Θα αναφερθώ στο σοβαρότερο από όλα, που είναι το διασυνοριακό, γιατί τους ξαναφανερώθηκε στην πόρτα τους (μιας και κανείς μας δεν μπορεί να ξεχάσει τις εποχές με τις βίζες και τις άδειες παραμονής, ουρές από τα ξημερώματα στα προξενεία και τα τμήματα αλλοδαπών).

Αυτή τη φορά δεν τους επιτρέπετε η διάβαση στη χώρα τους, ή τους επιτρέπετε με προϋποθέσεις που είναι σαν να τους λέει «κάτσε στο σπιτάκι σου καλύτερα, αδελφέ Βορειοηπειρώτη» και αν είσαι και θετικός στον ιό covid – 19, να εύχεσαι να θεραπευτείς εκεί που σε ‘βρε το χάλι. (γιατί απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος σε ασθενείς με  covid – 19,  αν και υπήρχαν τις τελευταίες μέρες τρία – τέσσερα περιστατικά ασθενών που πέρασαν τα σύνορα, αλλά οι χαρτούρες που χρειάστηκε να προσκομίσουν ήταν άσωτες).

Κλείνοντας, θα πω ότι είναι χρέος βαρύ η παρακαταθήκη του Βορειοηπειρωτικού και πως το παρελθόν, το παρόν, αλλά και το μέλλον, που έχουν να διανύσουν μπροστά οι Βορειοηπειρώτες, θα τα θυσιάσουν στο βωμό της ιστορίας και θα κριθούν… από τους κρίνοντες!

Δημήτριος ΜΠΟΛΗΣ

Φυσικοθεραπευτης

Γιώργος Μύτιλης