Μια διάβαση με δύο ονόματα

Μια διάβαση με δύο ονόματα

Κάπως έτσι, νομίζουμε, ότι λειτούργησε το σκεπτικό των ανθρώπων, τότε που άλλοι πηγαίνανε κι άλλοι ερχότανε, προσπερνώντας  ένα σημείο – βαθούλωμα βουνού, που χώριζε δύο κόσμους.

Αυτοί που κινούνταν προς το Νότο, αποκάλεσαν στη γλώσσα τους, την αλβανική, αυτό το σημείο προσπέρασης προς την Ελλάδα: «Qafë Botë». «Αυχένα του Κόσμου».

Είπαν, μόνο με δύο λέξεις, ότι έπιανε το μάτι τους – από κει και πέρα. Την απότομη, μεγάλη αλλαγή, τον ανοιχτό ορίζοντα. Δηλαδή, τον άλλο τόπο και κόσμο.

Όσοι κινήθηκαν στο αντίθετο ρεύμα, προς Βορρά, βλέποντας άλλα πράγματα, διαφορετικά, «Μαυρομάτι» βάφτισαν το ίδιο σημείο. Έκαναν και αυτοί, προφανώς με τη λογική τους, τη διαφορά.

Κι έχει, από παλιά, η ίδια διάβαση δύο ονόματα.

Σε εποχές χωρίς σύνορα, ο κόσμος τη διάβαση αυτή, την προσπερνούσε σχεδόν ελεύθερα, αργότερα έκλεισε ερμητικά, κι έμεινε αρκετά κλειστή. Τώρα σε ταλαιπωρεί. Δημιουργείται στο ελληνοαλβανικό τελωνείο, σύμφωνα με τις καταστάσεις, συχνά σύγχυση. Στο μέλλον, θα ανοίξει διάπλατα. Θα είναι ελεύθερο πέρασμα το Μαυρομάτι ή η «Qafë Botë». Η κοινωνία εξελίσσεται …     

Γιώργος Μύτιλης