Τα λεφτά δεν έχουν Θεό

Τα λεφτά δεν έχουν Θεό
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

ΑΠΟΨΕΙΣ

Δεν επιθυμώ να αποδείξω ότι είμαι πολυδιαβασμένος. Εξοργισμένος ναι, να φανώ, ίσως και περισσότερο από τον Νίκο Δήμου, που γράφει για τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία των Ελλαδιτών, σε περίοδο εκλογικών αναμετρήσεων.

Τους τα ρίχνει στο ψαχνό. Κατακέφαλα. Τζόγο αποκαλεί τις εκλογές – αγαπημένο παιχνίδι των Ελλήνων. «Δώσε στον Έλληνα εκλογές – γράφει – και πάρε του την ψυχή … ξεχνάει να φάει, ξεχνάει να κοιμηθεί, και – αλίμονο – ξεχνάει να δουλέψει. Δεν βγάζει λεφτά, μόνο ξοδεύει. Αλλά κι όταν χάνει, πιστεύει πως τελικά κερδίζει … σε λίγο ο τόπος αυτός θα παράγει μόνο ψηφοδέλτια και υποψηφίους».

Τα τηλεοπτικά παράθυρα και οι στήλες εφημερίδων τώρα σε πνίγουν ακόμα περισσότερο (ευκαιρία είναι) με τη φοροδιαφυγή, με τα άδεια ταμεία – την καμένη γη – με τα απανωτά σκάνδαλα των πολιτικών. (Καθάρισε τη λίστα των υποψηφίων ο Καραμανλής από τους αναμιγμένους στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, χωρίς να παραδεχτεί ποτέ το σκάνδαλο. Ο Παπανδρέου καθάρισε από τη λίστα του την ομάδα που τα πήρε από τη Siemens. Χωρίς να τους βάλει, όμως, πρώτα με τους πλάτες στον τοίχο).

Τα κόμματα αλληλοβρίζονται, για τα συμφέροντα. Κανένα δεν πείθει πολιτικά – όλα είναι βουτηγμένα στη βρωμιά. Κι όμως, κάποιο θα προηγηθεί, θα σχηματίσει κυβέρνηση και θα αρχίσει να εξουσιάσει. Θα αναλάβει τη διαχείριση, βάσει συγκεκριμένου «κομματικού προγράμματος» των λεφτών του δημοσίου κορμπανά.

Τα κόμματα έμπασαν μέσα στους κόλπους τους πρόσωπα που σέρνουν κόσμο πίσω. Για να ανεβάσουν το εκλογικό ποσοστό, διείσδυσαν και σε μαντρί μεταναστών – με νωπή ελληνική  ιθαγένεια – . Αλβανό μετανάστη συμπερίλαβε στη λίστα του π.χ. το ΠΑΣΟΚ. Το Γκαζμέντ Καπλάνι, τον πράσινο υποψήφιο βουλευτή, που συναντάει συμπατριώτες του κι εκλαϊκεύει το «διεθνιστικό πρόγραμμα» της «προοδευτικής» αριστεράς, για άσπρες μέρες και πράσινα άλογα.

Περιμέναμε να αξιοποιήσουν παλιές καραβάνες από το χώρο μας. Τους υπερκομματικούς που έτρεψαν να σώσουν την Ομόνοια – ΚΕΑΔ, και δεν μπόρεσαν να σταυρώσουν ούτε την ψήφο συγγενών τους. Βλέπουν τη φαγωμάρα μεταξύ τους και τους αποφεύγουν.

Η επιλογή, όπως διαπιστώνουμε, από τα ελληνικά κόμματα, έγινε χωρίς κριτήρια. (Δεν έβαλαν, τουλάχιστον, ούτε το χέρι στο σακί κι ότι έβγαζε). Προτίμησαν για υποψήφιους βουλευτές ανάμιχτα πρόσωπα στην πολιτική, αμέτοχα στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα. Για να μην τους ζαλίσουν με προτάσεις και ανταλλάγματα για «άπιαστα πουλιά». Για το Βορειοηπειρωτικό, που το πούλησαν οι παππούδες τους, οι πατεράδες τους το ’12, (να καεί το ’12, λέει ο ποιητής), το ’13, το ’14, το ’40, το ’44, το ΄90 και συνεχίζουν να το πουλάν σε τιμή ξεφτίλας ακόμα και σήμερα. Τους κλείνουν το στόμα – οι δικοί μας εξαγοράζονται με τρίμματα, κοιτούν το τομάρι τους, τα κέρδη τους κι ότι κλείνει η πόρτα τους – με θέσεις για λεφτά, που δεν έχουν Θεό.

13/09/2009

Γιώργος Μύτιλης