Για να μην πούμε το ψωμί… ψωμάκι…!!!

Για να μην πούμε το ψωμί… ψωμάκι…!!!

ΑΠΟΨΕΙΣ

Του Χρηστάκη ΤΖΙΑ

Θα ήθελα να αντιπαραθέσω μερικά δεδομένα, ούτως ώστε οι αρμόδιοι στο χώρο της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, να χαράξουν πολιτικές για την αντιμετώπιση της δύσκολης περιόδου που διανύουμε στον τομέα της καθημερινότητας και της επιβίωσης…

* Εκτιμάται πως ο πόλεμος στην Ουκρανία, (και όχι μόνο στο άμεσο μέλλον) θα διαρκέσει. Κατά συνέπεια …και η οικονομική κρίση…σε διεθνή κλίμακα…

* Η άνοδος της τιμής σε όλα τα προϊόντα, θέτει αναμφίβολα στο οικονομικό προσκήνιο ζήτημα σίτισης του πληθυσμού στα χωριά μας…

* Πολλοί από μας, μπορεί να λοιδορούσαμε μέχρι σήμερα τα ταμπού του ολοκληρωτικού καθεστώτος στην Αλβανία, όπως «Εξασφαλίζουμε το ψωμί στον τόπο μας» ή «…Η πατάτα είναι και ψωμί, και φαγητό»… Αλλά, νομίζω πως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε, τουλάχιστον, την πρακτική υπόσταση της υπόθεσης και να γράψουμε στα παλιά μας τα παπούτσια τα ιδεολογικά συνθήματα και παρασύνθηματα…(;;;!!!)

* Ας φέρω ένα παράδειγμα από την Ελλάδα μας. Καταναλώνει ετησίως περίπου ένα εκατομμύριο τόνους σιτάρι, αλεύρι, κ.λ.π. Παράγει μόλις 250.000 τόνους, ενώ εισάγει 750.000 τόνους από Ουκρανία, Ρωσία, Μολδαβία, κ.λ.π. Τώρα που οι τιμές στα σιτηρά έφτασαν στα ύψη και θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν πιο ψηλά, τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα;;;!!!…

* Οπότε, η κοιλάδα του Δρίνου ή ο κάμπος της Δρόπολης, καθώς και ο κάμπος του Βούρκου, αναμφισβήτητα θα πρέπει να μετατραπούν σε νέα πηγή ζωής για τον κόσμο μας. Σε αυτή την περίπτωση, έχουν εθνικό, ιστορικό, πολιτικό και ανθρώπινο χρέος όλοι οι αρμόδιοι και συναρμόδιοι φορείς στο χώρο της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, να βρουν τρόπους και λύσεις για την εξασφάλιση του ζειν…

* Ειδικός στον τομέα της οικονομίας και της γεωργίας δεν είμαι, αλλά μπορώ να φέρω υπόψη ένα παράδειγμα με λανθασμένες ή τραγικές επιλογές στην Ελλάδα μας, των πριν μερικά χρόνια…Έτσι, λοιπόν, στην Ελλάδα μας εδώ και λίγες δεκαετίες υπήρχαν 61 νηματουργεία, τα οποία παρήγαγαν νήματα και στη συνέχεια φτιάχνονταν με αυτά βαμβακερά ενδύματα. Τώρα, υπάρχει μόλις 1, 5 νηματουργείο…(;!) Όλη η βαμβακοπαραγωγή εξάγεται στην Τουρκία και η Ελλάδα κερδίζει 600 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Ενώ εισάγει από την Τουρκία βαμβακερά ενδύματα και πληρώνει ετησίως … 5 δισεκατομμύρια ευρώ… , παρακαλώ…!!!

Καταλαβαίνετε τι τραγελαφικές γκάφες έχουν γίνει … ;;;!!!

* Οπότε, εκτιμώ πως όχι πάντα θα πρέπει να εφαρμόσουμε στα τυφλά τις αναπτυξιακές «ντιρεκτίβες» από Τίρανα και Αθήνα ή και αντίστροφα. Ο τόπος μας έχει πολλά ικανά στελέχη. Επίσης, στην Ελλάδα μας θαυματουργούν πολλά λαμπρά μυαλά από τις περιοχές μας. Κάποιος ή κάποιοι, όμως, οφείλει και πρέπει να τους επιστρατεύσει…

* Και,…να κλείσω με ένα λαϊκό ρητό, το οποίο το έχω ακούσει πολλές φορές στα μέρη μας:

«… Πριν Βλάχε… την τα(γ)ή…!!!»

Στο εξώφυλλο: Άποψη από τον κάμπο της Δρόπολης. Φωτογραφία του Δημοκράτη ΝΤΟΥΣΗ.

Γιώργος Μύτιλης