Σε αυτή την πόρτα φυλακής

Σε αυτή την πόρτα φυλακής

(Πικρές αναμνήσεις από το δικτατορικό παρελθόν)

Στη δικτατορική Αλβανία, όταν σε φυλάκιζαν, από τις πρώτες μέρες κιόλας της ανάκρισης, ειδοποιούσαν την οικογένειά σου, για να σου ‘φερνε στρώμα, προσκέφαλο και κανένα σκέπασμα για να κοιμηθείς στο σκοτεινό κελί.

Για τον προφυλακισμένο πατέρα, η μάνα μας ετοίμασε ένα πρωί τα πράγματα, τα τύλιξε με σεντόνι, τα ζάλωσε με τριχιά στη ράχη της και βγήκε κάτω στη δημοσιά. Με την ελπίδα ότι κάποιο αυτοκίνητο θα σταματήσει να την πάρει.

Σε αυτά που κατέβαιναν από το χωριό μας, είχε περισσότερο την ελπίδα.

Πέρασε το πρώτο, πέρασε το δεύτερο, το τρίτο… Κανένα δε σταμάτησε. Οι συγχωριανοί οδηγοί έκαναν σάμπως δεν την έβλεπαν…

Ο Γιώργος Κονόμος (Κινεμάς) φρέναρε, φόρτωσε τα ρούχα κι όταν έφτασαν στ’ Αργυρόκαστρο, τα κατέβασε ο ίδιος από τ’ αυτοκίνητο και τα έβαλε μπροστά σ’ αυτή την πόρτα φυλακής.

(Σήμερα ερείπιο).

Για να βγει μετά ο άψυχος αστυνομικός της βάρδιας και να τα πάρει μέσα.

Γιώργος Μύτιλης