Τα κάστανα της γιαγιάς μου

Τα κάστανα της γιαγιάς μου
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Στο σπίτι μας, αγοράζαμε κι εμείς κάστανα. Τα έβραζε η καλή μας γιαγιά σε μεγάλη κατσαρόλα κι όταν έρχονταν η ώρα – μετά το φαγητό – μας τα μοίραζε, πάνω στο σουφρά, εξίσου.

Εμένα, τον μικρότερο εγγονό της, που με είχε αδυναμία, με πρόσεχε περισσότερο. Διάλεγε κι έβαζε στο μοιράδι μου τα μεγαλύτερα κάστανα. Επίσης, ξέκοβε από το μοιράδι της 2-3 κάστανα και τα πρόσθετε στα δικά μου.

Μου έδινε ιδιαίτερη χαρά η πράξη αυτή, που ήταν δείγμα περισσής στοργής.

Ενώ, όλοι τρώγαμε τα κάστανα, η καλή μας γιαγιά τα περισσότερα – τυλιγμένα καλά σε καθαρό πανί – τα κομπόδενε και τα φύλαγε στο μάλλινο ζωνάρι της, που είχε μια τσεπούλα.

Δεν τα κρατούσε για να τα φάει η ίδια αργότερα. Τα φύλαγε για μένα. Κάθε τόσο, με έπαιρνε στην αγκαλιά, βουτούσε το χέρι στο ζωνάρι της, έβγαζε από κει ένα – ένα τα κάστανά της και μου τα έδινε. Ώσπου τελείωναν.

Τι αγάπη γιαγιάς ήταν αυτή!!! Έβγαζε τη μπουκιά από το στόμα της και μου την έδινε εμένα.

Γιώργος Μύτιλης