«Λιανοχιονίζουν τα βουνά…!».

«Λιανοχιονίζουν τα βουνά…!».

ΜΝΗΜΕΣ

Πώς να την αφήσεις, να «πέσει χάμω», να περάσει απαρατήρητη, μια τέτοια συγκινητική στιγμή;!

Τους πιο λυρικός στίχους επιλέγει και μας λέει σήμερα η Μάνα μας από το πρωί. Τους συνοδεύει και με μελωδία. Με μουσική. Με ήχο. Δεν τους αφήνει νεκρούς.

Σήμερα, σε χειμωνιάτικη μέρα, κρύα και βροχερή:

«Λιανοχιονίζουν τα βουνά
κι οι έμορφες κοιμούνται.
Και τα ρημοκουνάριτα,
στα ξένα κουναριούνται …»

 Μέχρι αυτού. Το κόβει. Το τελειώνει το τραγούδι της. Εφόσον κατάλαβε ότι είπε ότι ήθελε να πει. Μας πλησιάζει μετά, μας πιάνει το χέρι, το χαϊδεύει τρυφερά και δακρύζει …

Γλυκιά, καλή μας Μάνα! Γέρασες πολύ … Κι όμως, επιμένεις … Κρατάς την πόρτα μας ακόμα ανοιχτή.

28/12/2017

Γιώργος Μύτιλης