«ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΝ ΚΑΡΔΙΕΣ…!»

«ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΝ ΚΑΡΔΙΕΣ…!»
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Ξύπνησα με καλή διάθεση σήμερα. Χαρούμενος και αισιόδοξος. Είμαι στα χάη μου και σιγοτραγουδώ παρέα με τον αθάνατο, τον μεγάλο, τον τεράστιο ΜΗΤΡΟΠΑΝΟ:

«Πες μου πού πουλάν καρδιές,/να σου πάρω μια./Πες μου πού πουλάν χαρές,/να σου πάρω δύο…»

Η πρωινή αύρα της θάλασσας στην Πάργα των ολιγοήμερων διακοπών μου, μού ευφραίνει την ψυχή.

Συνοδεύω τη φωνάρα του αξέχαστου ερμηνευτή, με σφύριγμα και με δυνατή φωνή:

«Θέλω να ‘χεις δυό καρδιές,/ν’ αγαπάς διπλά τον κόσμο…»

«…Πες μου πού πουλάν χαρές,/να στις πάρω όλες…»

Στο τραγούδι – εποχή – δεν ξεχωρίζεις εύκολα πού ξεκινάει η καταπληκτική μουσική και πού σταματάει ο δυνατός στίχος! Κι αν υπερβαίνει, ξεπερνάει τα δύο πρώτα η ερμηνεία του υπέροχου, αξιολάτρευτου τραγουδιστή.

Την ώρα που παράγονταν το τραγούδι αυτό – φαντάζομαι – οι καλλιτέχνες δεν ήταν εδώ, ήταν αλλού.

Στην κοσμάρα τους.

Με «πήραν», σήμερα κι εμένα μαζί τους.

Ελάτε, καλοί μου φίλοι κι εσείς σήμερα, να τραγουδήσουμε μαζί το τραγούδι:

«Πού πουλάν καρδιές», που σου βάζει στην καρδιά πανιά και σε ταξιδεύει, που σου ανεβάζει διαρκώς τη διάθεση, το ηθικό:

«Πες μου πού πουλάν χαρές,/ να στις πάρω όλες»… 

«Θέλω να χεις δυο καρδιές,/ ν αγαπάς διπλά τον κόσμο…»

Μα, τι άλλο μπορεί να πει ένα τραγούδι…;!

Τίποτε περισσότερο.

29/07/2014

Γιώργος Μύτιλης