Καλό παράδεισο, αδερφέ!

Καλό παράδεισο, αδερφέ!

Του Χρήστου ΦΩΤΙΟΥ

Αφιερωμένο στο νεκρό αδελφό του, τον αξιόλογο ΔΑΣΚΑΛΟ, Γιώργο ΦΩΤΙΟΥ, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή-

Έμεινε ένας να τα πει, τον πόνο να διαλέξει,
να τον εκάνει γράμματα κι αυτά λέξη την λέξη,

για την μεγάλη θλίψη του και την βαθιά του λύπη,
θα γράψουν και θα κλάψουνε για κάποιον που του λείπει.

Αυτόν που τον εγέννησαν ίδια μήτρα και σπόρος
και που προχθές τον θέρισε ο χάρος ο ‘μοβόρος.

Λέξεις βαλθήτε στην σειρά και γράψτε μοιρολόι,
αυτό που έλειψε εχθές, καμιά από το σόι,

δεν ήταν και δεν ένιωσε προς έξω να το βγάλει.
Αυτό ‘ρχεται αυθόρμητα. Υπόθεση μεγάλη.

Με μοιρολόι, αδερφέ, κλαίει ποια νιώθει πόνο
και βγαίνει απροσποίητο. Το βγάζ’ η αγάπη μόνο.

Ακόμα και η γυναίκα σου δεν θα ανοίξει στόμα
αν η ψυχή δεν γίνετε, από τον πόνο λιώμα.

Έπαινους διάβασα, αδερφέ, από τον έξω κόσμο,
αξιόλογους, αξιέπαινους, μοσχοβολούσαν δυόσμο.

Άλλοι σε είχαν δάσκαλο κι άλλοι σε ‘χαν εργάτη,
όταν τους κάμπους πότιζες, Δούβιαν’ ως Τεριαχάτι.

Όταν τα βόδια έπαιρνες στο κάρο να τα ζέψεις
κι από τους στάβλους τις κοπριές να πας και να μαζέψεις.

Γιατ’ οι εχθροί κακόβουλα μας στήσανε καρτέρι.
(Προχθές ήρθαν ξεδιάντροπα και μού ‘δωσαν το χέρι)

Να με παρηγορήσουνε «Να ζήσεις» να μου πούνε.
Δεν ξέρω αν μετάνιωσαν. Συγχώρεση ζητούνε;

Πόσες γενεές εχάσανε αυτή την ευκαιρία,
να τις ΜΟΡΦΩΣΕΙΣ δάσκαλε. Να παίρνανε σοφία

και από σένα κι από ‘με’ τα ίδια ‘χουμε πάθει.
Πληρώσαμε (αυτό ‘θελαν) και του πατρός τα «λάθη».

Μας την αλλάξαν δυστυχώς, την μαύρισαν την μοίρα
και δεν τους καίγονταν καρφί αν είχες γνώση, πείρα.

Αργά το μάθαν τι ήτανε τα τέκνα του Φωτίου,
που τα περιέλουσε ο χιονιάς της μπόρας και του κρύου.

Καλό Παράδεισο αδερφέ να ‘ν’ ελαφρύ το χώμα.
Ας γίνει η ψυχούλα σου στα ουράνια τόξα χρώμα.

Σχετικά άρθρα: