ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΝΟΤΗΣ, Ο ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ «ΟΜΟΝΟΙΑΣ»

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΝΟΤΗΣ, Ο ΟΔΗΓΟΣ ΤΗΣ «ΟΜΟΝΟΙΑΣ»
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Απεβίωσε ξημερώματα, στις 30 Δεκεμβρίου 2020, ο Γιάννης Θοδωρής Νότης, γεννηθείς στις 12/09/1938, στην Κάτω Επισκοπή, Δερόπολης Αργυροκάστρου.

Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν και τα καλύτερα.

Το 1951, καθώς δραπετεύει ο αδερφός του, Σωκράτης, σε ηλικία 15 ετών, εξορίζουν τον πατέρας του, Θοδωρή, για περίπου 3 χρόνια, στη Λούσνια.

Ο μικρός Γιάννης, σε ηλικία 11 χρονών, μένει με την μητέρα του, στο χωριό και υποχρεώνεται να κάνει βαριές δουλειές. Βοηθάει κι αυτός στα οργώματα με το αλέτρι, στη σπορά, σχεδόν σε όλες τις γεωργικές εργασίες κι όχι μόνο.

Σε ηλικία 17 χρονών ο θείος του, ο Γιάννης Παππάς, από την Γλύνα, διοικητής τότε του παρτιζάνου τάγματος «Θανάσης Ζήκος», τον επιστρατεύει στο εθνικο – απελευθερωτικό κίνημα, σαν οδηγό.  

Στα 21 του, τελειώνει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία του και εργάζεται, σε πολλά μεγάλα έργα, στην Αλβανία. Όπως: στην Φίερζα, στο Κόμαν, στο  Ελμπασάν, στα Τίρανα, κλπ.

Δούλεψε ακούραστα, σκληρά, σε όλα τα μέτωπα, για να μπορέσει να ξεπεράσει το χαντάκι του θιγμένου, για  να σπουδάσει τα δύο του αγόρια, που αρίστευαν σαν μαθητές στο σχολείο: τον Ανδρέα και τον Αποστόλη.

Με την κατάρρευση του καθεστώς το 1991, γυρίζει στο χωριό του, εφόσον το κράτος τον άφησε άστεγο. Δεν του παρείχε ποτέ σπίτι στις πόλεις που δούλεψε αξιοπρεπώς.

Ως ένας καλός και τίμιος πατριώτης και Έλληνας Βορειοηπειρώτης, εντάχθηκε και υποστήριξε, από την ίδρυσή της κιόλας, την εθνική μας οργάνωση, του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, την ΟΜΟΝΟΙΑ. Δούλευε ως οδηγός, εξυπηρετώντας τα στελέχη της «ΟΜΟΝΟΙΑΣ».

Στο χωριό, ήταν φιλικός με όλους τους συγχωριανούς, τους βοήθησε, μεταφέροντας τρόφιμα και φάρμακα, μέχρι τη τελευταία στιγμή της ζωής του.

Όλοι έχουν να λένε έναν καλό λόγο, για το Γιάννη.

Στην κηδεία του συμμετείχε αρκετός κόσμος, παρά την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα. Φυσικά, διατηρώντας τις αποστάσεις και σεβόμενοι τα μέτρα υγειονομικής προστασίας. Ήταν μια παρηγοριά για την οικογένεια του αποθανόντα.

Όμως, έφυγε από τη ζωή του, με ένα παράπονο, αυτό που το Ελληνικό Κράτος ταλαιπωρεί αφάνταστα, τους υπερήλικες Βορειοηπειρώτες, για το πενιχρό επίδομα. Για να ζήσουν αξιοπρεπώς στις πατρογονικές εστίες τους.

Καλό ταξίδι του!

Αιωνία του η μνήμη!

Γιώργος Μύτιλης