Μίνως Λάππας: «Αγκαλιαστά με την δυστυχίαν»

Μίνως Λάππας: «Αγκαλιαστά με την δυστυχίαν»

ΠΟΡΤΡΕΤΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Του Κώστα ΝΑΤΣΙΟΥ

Παραφράζοντας τα λόγια του Γεωργίου Χατζιδάκη για την «…εύανδρη Ήπειρο» θα μπορούσαμε άνετα να χαρακτηρίσουμε κατ’ εξαίρεση τη Δρόβιανη «η εύανδρος Δρόβιανη».

Η Δρόβιανη γνώρισε μεγά­λη ανάπτυξη τους τελευταίους αιώνες και ήταν μια σημαντική εστία του προς βορράν ελληνισμού. Η μετανάστευση επέφερε οικονομική άνθιση και α­νάπτυξη της παιδείας.

Η Δρόβιανη ανέδειξε θαυ­μαστές φυσιογνωμίες που ξεπέρασαν τα όρια της ι­διαίτερης πατρίδας και έγιναν γνωστοί ανά το Πα­νελλήνιο όπως ο Νικόλαος Μυστακίδης, ο Αθανά­σιος Πετρίδης, ο Βασίλειος Ζώτος (Μολλοπός) και πολλοί άλλοι.

Στο παρόν άρθρο θα πα­ρουσιάσομε μια από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της Δρόβιανης, το Μίνω Λάππα. Ήταν γόνος της με­γάλης οικογένειας των Λαππαίων, 14ον τέκνο του Αθανασίου Λάππα. Εγεννήθη στη Δρόβιανη κατά το 1844 και απεβίωσε στις 31 Ματη του 1917.

Εδιδάχθη τα πρώτα γράμματα στο σχολείο της ι­διαίτερης πατρίδας του, τις γυμναστικές σπουδές στην Πάτρα και τις ανώτερες στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Μετά τη λήψη του πτυχίου του, συνέχι­σε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γενεύη και στην Αγ­γλία.

Αφού επανήλθε στην Ελλάδα, διορίστηκε καθηγη­τής της Ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανε­πιστημίου Αθηνών για λίγο χρονικό διάστημα. Για πολλά χρόνια υπήρξε ανταποκριτής της έγκυρης ε­φημερίδας του Λονδίνου «Εσπερινή Σημαία». Υπήρξε πολίτικος αρχηγός της επαναστάσεως των Ηπειρωτών κατά το 1878 που συνετρίβη από τους Τούρκους στο Λικούρσι. Αν και τα πάντα εγκαταλείφθηκαν εξαιτίας του αιφνιδιασμού, ο Μίνως Λάππας κατόρθωσε να περισώσει το ταμείο και μεταμφιεσμένος σε γανωτής κρυπτόμενος από χωρίο σε χωριό, έφτασε στο Ακτιο και επανέλθων στην Αθήνα, παρέδωκε στον Πρωθυπουργό Αλέξανδο Κουμουνδούρο 8.200 χρυσές λίρες. Ο Κουμουνδούρος μόλις επληροφορήθη το σκοπό της επισκέψεως του Λάππα, αφού έκαμε το σημείο του σταυρού, είπε:

«Δια πρώτην φορά Ελληνδιαχειριστής μου επιστρέφει χρήματα».

Έγραψε πολλά άρθρα, επιφυλλίδες και πραγματείες υπό το ψευδώνυμο Ραδαμανθους. Διατέλεσε για χρόνια Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και συνέβαλε δια του κύρους του να το ανυψώσει στην πρέ­πουσα θέση. Άνθρωπος με ισχυρή βούληση, χαρακτή­ρας ακέραιο και αδαμάντινος, μια μεγάλη καρδία. Έγινε πρόξενος και ο προστάτης όχι μόνο των ηπειρωτών που κατέφευγαν στην Αθήνα, αλλά και των Αλβανών, ζώντας όπως έλεγε καθ’ όλη τη ζωή του «Αγκαλιαστά με την δυστυχίαν».

Η έκταση του κύρους του φαίνεται και από την αλληλογραφία με τον Ισμαήλ Κεμαλ Μπέη, τον ιδρυτή του αλβανικού κράτους που φαίνεται να τους συνέδεε στε­νή φιλία και αλληλοεκτίμηση. Είναι έξι επιστολές τού αλβανού αρχηγού προς τον Μινώα Λάππα. Τις επιστο­λές τις είχε στην κατοχή του ο Μιχαήλ Βιδούρης από τη Δρόβιανη που υπήρξε ο κληρονόμος του Λάππα και τις εξέδωσε ο Νικόλαος Β. Πατσέλης μετά σκολίων το 1952 στην «Ηπειρωτική Εστία». Τις επιστολές ο Ισμαήλ Κεμάλ τις έγραψε στην ελληνική, την οποία θαυμασίως κατείχε, αφού είχε βγάλει τη Ζωσιμαία Σχολή.

Από το «Λαϊκό Βήμα», Πέμπτη 28 Μαϊου 1992

Σχετικά άρθρα: