ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΔΥΣΚΟΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΔΥΣΚΟΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Σε γεύμα γνωριμίας, στο Πέραμα, ο φίλος μας οδοντίατρος, Σταύρος Νάτσιος, από το χωριό Μαραφέντι (Φιτότε) στη δικαιοδοσία του Δήμου Φοινικαίων, με το δίκιο του καυχιέται για δύο πετυχημένα οδοντιατρεία, δύο προκομμένους γιους, που έχουν λαμπρό μέλλον, για τη δουλειά τους που πάει καλά, αλλά περισσότερο η κουβέντα του στράφηκε στην εργατικότητα, στην ταλαιπωρία των γονιών του στο πρώην σύστημα:

Λέει όλο παράπονο: 

«Η μάνα μου, η Βαρβάρα, αρμέχτρα τότε στους στάβλους του συνεταιρισμού, έκανε η καημένη ογδόντα μεροκάματα το μήνα. Μούδιαζαν τα χέρια της, από την πολύ κούραση.

Άρμεγε περισσότερο τη νύχτα στον ύπνο της.

Ο Παύλος, ο πατέρας μου, από την πολύ δουλειά, ξεχνούσε να φάει. Αν άλλοι έκαναν φασόλια στο χωριό, αυτός παρήγαγε τα διπλά. Έκανε το χωράφι κύλισμα, καθάριζε τα πετραδάκια. Αντί ενός χοίρου, για το Πάσχα, που μεγάλωναν οι συγχωριανοί, αυτός διέτρεφε δύο και μεγάλους».  

Σχετικά άρθρα: