ΝΑ ΖΗΣΩ ΠΙΟ ΠΟΛΥ

ΝΑ ΖΗΣΩ ΠΙΟ ΠΟΛΥ

Όταν στην κηδεία της Μάνας μου, κατά την ενταφίασή της, είδα σε μιαν άκρη του φρεσκανοιγμένου τάφου της, σε πάνινη σακούλα, τα οστά του Πατέρα μου, που είχε φύγει 12 χρόνια νωρίτερα από τη ζωή, ταράχτηκα σύγκορμα.

Κι ένιωσα, μεσ’ στον πόνο μου και τη θλίψη μου, ένα μεγάλο κενό.

Τότε έγινε αυθόρμητα, ο συλλογισμός:

«Να, τι είμαστε;! Καταντάμε μια σακούλα οστά!».

Κι αναρωτήθηκα μέσα μου, σαν τον φίλο μου συγγραφέα:

«Θα προλάβω τάχα ν’ αφήσω πίσω μου, παράλληλα με τα οστά μου και μια σακούλα με βιβλία μου, με το ταπεινό μου έργο, πριν φύγω απ’ τη ζωή;!

Με αυτά να «ζήσω» πιο πολύ;!».

Υστερόγραφο:

Για το δικό μου «έργο», σκέφτηκα εγώ. Για το δικό σου… σκέψου εσύ!

19/10/2018

Σχετικά άρθρα: