Ο ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΡΑΦΤΗΣ

Βασίλης Γ. ΛΑΧΑΝΑΣ

Έχω μπροστά μου την εικόνα του Μιχάλη Βαρέση. Καθόταν στο κέντρο του χωριού μου, στο αλώνι της Λόπης και περίμενε τους πελάτες.

Από το 1928 ξεκίνησε να ασκεί το επάγγελμα του ράφτη, αυτοδίδακτος, μια ζωή με τη δαχτυλήθρα και με το βελόνι στο χέρι, με τη ραπτομηχανή, έραβε, έραβε…

Σε αυτό το σημείο, του έβγαζε την πλέκτη ψάθινη καρέκλα να καθίσει και το κέρασμα, ο πρώην Πεπελιώτης γείτονάς του, ο δάσκαλος Μιχάλης Γκιώκας.

Όταν σε πλησίαζε σε χαιρετούσε με ένα ήρεμο βλέμμα και γλυκό χαμόγελο, ακολουθούσε η μετρημένη ολιγόλογη κουβέντα του, με γλυκιά σιγανή φωνή.

Άνθρωπος ευγενικός, φιλήσυχος, επικοινωνιακός. Ντυμένος με πεντακάθαρα ρούχα, ραμμένα σε κλασικό γούστο σοβαρού κυρίου, πάντα με την τραγιάσκα του, με τα γυαλιά του.

Θυμάμαι το σβέλτο περπάτημά του, την κορμοστασιά του, την επαγγελματική του επιδεξιότητα, την υπερηφάνεια και απλότητα.

Δεν ήταν μόνον καλός ράφτης, αλλά και συνεπής, ειλικρινής, εξυπηρετικός με τους πελάτες του.

Η πλάτη του πάντα ήταν φορτωμένη με δείγματα υφασμάτων, αλλά και με ρούχα – παραγγελίες που θα έπαιρνε και θα παρέδιδε.

Στο στήθος του έβλεπες περασμένη σε ετοιμότητα, την πράσινη μεζούρα της ραπτικής.

Όταν έπαιρνε μέτρο για σακάκι, παντελόνι, πουκάμισο, καπέλο, μπλουζάκι…και όταν παρέδιδε τις παραγγελίες, αυτό το θυμάμαι καλά, έβγαζε από την τσέπη του ένα τεφτέρι και ένα μισό μολύβι, για τις απαραίτητες σημειώσεις …

Για την πρόβα, κυρίως για κοστούμι, σακάκι, σου κανόνιζε ημερομηνία, να τον επισκεφτείς στην Πέπελη, σπίτι του, όπου είχε το ραφείο του.

Πολλές παραγγελιές έπαιρνε σε μεταχειρισμένα ρούχα που χρειάζονταν επιδιορθώσεις, αλλαγή της όψης ( ανανέωση του παλιού). Τότε, η φτώχεια ως το γόνατο, η ανέχεια ήθελε «καλοπέραση», αχ ήταν δύσκολη εποχή.

Το πρώτο μου κοστούμι, που φόρεσα όταν πήρα το πτυχίο του δασκάλου, αρχές δεκαετίας του εξήντα ήταν, μου το έραψε από ανανέωση – γύρισε από την ανάποδη το γαμπριάτικο κοστούμι του πατέρα μου.

Αρκετά χρόνια δούλεψε σε ραφτάδικο στα Βρυσερά, με βοηθό του τον Μήτρο Πανταζή.

Το επάγγελμα του το μαθήτευσε στα παιδιά του, ο μεγάλος του γιος κατόρθωσε να γίνει και υπεύθυνος σε ραπτική του Αργυροκάστρου.

Στη ζωή του δεν έλειψαν και οι μεγάλες και δυσβάσταχτες περιπέτειες του δικτατορικού συστήματος. Τα πάθη του πολλά, άδικα και απαρηγόρητα: όπως συλλήψεις, ανακρίσεις, φυλακίσεις, κατασχέσεις …

Γενικά, όλη η ζωή του Μιχάλη Βαρέση, η κοινωνική του παρουσία, η επαγγελματική του πρόοδος, ο αγώνας για επιβίωση και πάνω από όλα, η άψογη συμπεριφορά και ανθρωπιά του, τον έκαναν αξιαγάπητο και σεβαστό, παράδειγμα προς μίμηση.

Δεν νομίζω να επανέλθει ξανά αυτή η γενιά ανθρώπων αυτού του επαγγέλματος στα χωριά μας.

Γιώργος Μύτιλης