«ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΝ ΚΑΡΔΙΕΣ…!»

«ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΝ ΚΑΡΔΙΕΣ…!»

Ξύπνησα με καλή διάθεση σήμερα. Χαρούμενος και αισιόδοξος. Είμαι στα χάη μου και σιγοτραγουδώ παρέα με τον αθάνατο, τον μεγάλο, τον τεράστιο ΜΗΤΡΟΠΑΝΟ:

«Πες μου πού πουλάν καρδιές,/να σου πάρω μια./Πες μου πού πουλάν χαρές,/να σου πάρω δύο…»

Η πρωινή αύρα της θάλασσας στην Πάργα των ολιγοήμερων διακοπών μου, μού ευφραίνει την ψυχή.

Συνοδεύω τη φωνάρα του αξέχαστου ερμηνευτή, με σφύριγμα και με δυνατή φωνή:

«Θέλω να ‘χεις δυό καρδιές,/ν’ αγαπάς διπλά τον κόσμο…»

«…Πες μου πού πουλάν χαρές,/να στις πάρω όλες…»

Στο τραγούδι – εποχή – δεν ξεχωρίζεις εύκολα πού ξεκινάει η καταπληκτική μουσική και πού σταματάει ο δυνατός στίχος! Κι αν υπερβαίνει, ξεπερνάει τα δύο πρώτα η ερμηνεία του υπέροχου, αξιολάτρευτου τραγουδιστή.

Την ώρα που παράγονταν το τραγούδι αυτό – φαντάζομαι – οι καλλιτέχνες δεν ήταν εδώ, ήταν αλλού.

Στην κοσμάρα τους.

Με «πήραν», σήμερα κι εμένα μαζί τους.

Ελάτε, καλοί μου φίλοι κι εσείς σήμερα, να τραγουδήσουμε μαζί το τραγούδι:

«Πού πουλάν καρδιές», που σου βάζει στην καρδιά πανιά και σε ταξιδεύει, που σου ανεβάζει διαρκώς τη διάθεση, το ηθικό:

«Πες μου πού πουλάν χαρές,/ να στις πάρω όλες»… 

«Θέλω να χεις δυο καρδιές,/ ν αγαπάς διπλά τον κόσμο…»

Μα, τι άλλο μπορεί να πει ένα τραγούδι…;!

Τίποτε περισσότερο.

29/07/2014

Σχετικά άρθρα: