«Ποιήματα μιας ζωής»

«Ποιήματα μιας ζωής»

Εκδίδονται και τέτοιου είδους βιβλία. Διαβάζεις, θαυμάζεις και συγκεντρώνεις σε συλλογή τα κομμάτια της αρεσκείας σου.

Περνάς στον αναγνώστη τις επιλογές σου, με την ιδέα ότι θα αρέσουν και σε αυτόν. Μοιράζεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο τη γνώση σου.

Είναι και αυτός, λέει ο Δαλάι Λάμα, ένας δρόμος για την αθανασία.  

Αυτό ήταν ο Δημήτρης Μάνος. Συλλέκτης του όμορφου λογοτεχνικού κομματιού. Συγκεκριμένα της ποιοτικής ελληνικής ποίησης. Ξετρύπωνε, διάβαζε, αντέγραφε…

Έχει μέσα, η συλλογή που έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου: Σουρή, Δροσίνη, Κρυστάλλη, Πολέμη, Βιζυηνό, Βηλαρά, Ζαλοκώστα, Βαλαωρίτη, Παράσχο…, ακόμα και τους συγχωριανούς ποιητές: Μιχάλη Μάνο και Σπύρο Μέτση, με στίχους γραμμένους αντίστοιχα, το ’35 και το ’40 για τη Δερβιτσάνη.

Η συλλογή «Ποιήματα μιας ζωής», εκπέμπει κι ένα άλλο δεύτερο μήνυμα: Ότι, αν ο πατέρας με ιδιαίτερες ευαισθησίες, δεν προλαβαίνει να κάνει πραγματικότητα το όνειρό του, την επιθυμία του, να εκδώσει το έργο του – ότι προετοίμασε μια ζωή – έρχεται και εκπληρώνει το κενό αυτό ο γιός του.  

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η σεμνή αυτή συλλογή ελληνικών ποιημάτων είναι καρπός της μανιώδους προσπάθειας ενός ανθρώπου, που αν και ποτέ δεν έγραψε δικά του ποιήματα (πώς να αναμετρηθεί κανείς, άλλωστε, με αυτούς που θαυμάζει!), δεν έπαψε ούτε στιγμή να διαβάζει, να συλλέγει, να αποστηθίζει και να απαγγέλλει με κάθε ευκαιρία και με θαυμασμό τους στίχους τους. Μέχρι τις τελευταίες του -κυριολεκτικά- ώρες…

Δεν διέθετε τις σπουδές ούτε τη βαθιά γνώση της λογοτε­χνίας που θα του επέτρεπαν να συγκρίνει έργα, σχολές ποί­ησης και εκπροσώπους, να παρακολουθήσει τη σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή και τις νεότερες λογοτεχνικές εξελί­ξεις.

Για αυτό και τα ποιήματα που επιλέγει, διδακτικά και ηθικοπλαστικά τα περισσότερα, δεν ακολουθούν αυτά τα κρι­τήρια.

Έρχονται σχεδόν στο σύνολό τους από μια άλλη εποχή, πολύ «αγνότερη» από τη σημερινή, στην οποία και μας μετα­φέρουν: την εποχή των δικών του παιδικών χρόνων.

Η Πα­τρίδα με την ευρύτερη αλλά και τη στενότερη έννοια του χωριού, η χριστιανική πίστη, η φύση καθώς και οι διαχρονικές αξίες της οικογένειας, της φιλίας, του μόχθου, της ανθρωπιάς και της συμπόνιας αποτελούν τη θεματολογία που διαπερνά όλα τα ποιήματα της συλλογής.

Όπως άλλωστε και τη δική του φιλοσοφία ζωής.

Αφιέρωσε μήνες σχολαστικής δουλειάς, με την ελπίδα να μπορέσει μέσα από ένα βιβλίο να κοινωνήσει τις αξίες αυτές και πάνω από όλα την αγάπη για την ελληνική γλώσσα, κυ­ρίως στα παιδιά.

Ο θάνατος, όμως, τον πρόλαβε με τη «Φλα­μουριά» στα χείλη, χωρίς να μπορέσει να ολοκληρώσει μόνος του την προσπάθεια.

Είχε προλάβει, ωστόσο, να μας μεταδώσει το πάθος του…

Ευθύμιος. Δ. ΜΑΝΟΣ

Γιώργος Μύτιλης