Τα λιβάδια μας

Τα λιβάδια μας

Ο Σωκράτης ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ το 2002, άνοιξε μια στήλη στην ιδιωτική μας εφημερίδα ΔΙΚΑΙΩΜΑ, με την επωνυμία «Ελεύθερη σκέψη» και έγραφε σε αυτή ελεύθερα, για αρκετό χρονικό διάστημα. Φιλοξενώ στην epimenoume.gr,το πρώτο κείμενό του:

Σε έκθεση αφηρημένης ζωγραφικής, ένας καλλιτέχνης είχε παρουσιάσει λευκό πίνακα, κάτω από τον οποίο έγραφε: «Αγελάδες, που βόσκουν σε λιβάδι το 2002».

Πολλοί από τους επισκέπτες, που επισκεπτόταν την έκθεση, ρωτούσαν τον ξεναγό να μάθουν, πού είναι το λιβάδι και πού οι αγελάδες; Γιατί στον πίνακα δεν έπιανε το μάτι τους τίποτε.

Κι εκείνος τους απαντούσε:

«Τη χλόη του λιβαδιού την έφαγαν, την καταβρόχθισαν οι αγελάδες. Κι αφού χόρτασαν, παράτησαν το λιβάδι κι έφυγαν.

Τέτοιου είδους εξήγηση έδωσε και σε μένα ο ζωγράφος του έργου, όταν του απηύθυνα το ίδιο ερώτημα με σας. Όπως μου τα είπε σας τα μεταφέρω.»

Εσείς θα μου πείτε τώρα, γιατί μας το γράφετε αυτό στην εφημερίδα «ΔΙΚΑΙΩΜΑ»; Αφού δικαίωμα του ζωγράφου είναι…

Εννοείτε, το γράφω όχι μόνο για γνώσεις ή χιούμορ, αλλά κυρίως διότι υπάρχει κάποια αναλογία, κάποιος παραλληλισμός, ανάμεσα στο λιβάδι της ζωγραφιάς, του πίνακα και στα λιβάδια των χωριών μας, του χώρου μας, αφού άλλοι τα τρώνε και φεύγουν, αλλά και… ξαναγυρίζουν… για να μας τα πάρουν εντελώς. Να «τα τρώνε» αυτοί για πάντα.

Γιώργος Μύτιλης