Τα μαθήματα πριν τα μαθήματα

Τα μαθήματα πριν τα μαθήματα

Του Κωνσταντίνου ΦΡΑΓΚΟΥ

Ξένοι εκεί, ξένοι εδώ, λες και δεν ανήκουμε πουθενά.

Πολύ πριν έρθει ο καιρός να διαλέξω ως πρώτη επιλογή μια σχολή πάνω στις διεθνείς σχέσεις, είχα ήδη ξεκινήσει τα μαθήματα.

Έμαθα από μικρός για τα ζητήματα υπηκοότητας και ιθαγένειας, τα σύνορα και την μετανάστευση, πόσες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας πέρασαν για πιστοποιητικά, άδειες παραμονής και διαβατήρια. Ατελείωτες ώρες σε ουρές σε σύνορα, πρεσβείες, προξενιά, τμήματα αλλοδαπών, ληξιαρχεία, υπουργεία.

Πριν μπω στο Πανεπιστήμιο, ορολογίες όπως μειονότητες, ανθρώπινα δικαιώματα, διακρατικές συμφωνίες, διεθνή δικαστήρια, ιθαγένεια… ήταν ήδη οικίες στο λεξιλόγιο μου.

Θυμάμαι επίσης, στα οικογενειακά τραπέζια να μιλάνε για τα συστήματα του κομμουνισμού και του καπιταλισμού. Οι γονείς μου και όλοι μου οι συγγενείς έζησαν την ζωή τους ανάμεσα και στα δύο μοντέλα και σε κάθε γιορτή γινόταν και μια πολιτική – ιδεολογική συζήτηση.

Ενώ ταυτόχρονα ως «ξένος» βίωσα έντονα τον ρατσισμό. Θυμάμαι έναν συμμαθητή μου να μου κουνάει επιδεικτικά την ελληνική του ταυτότητα και να μου λέει: «κοίτα τι έχω εγώ και εσύ όχι».

Και τι διαφορετικό είχα εγώ; Δεν μιλούσα ούτε άλλη γλώσσα ούτε πίστευα σε άλλο Θεό, ήμουν ένας Έλληνας από την Αλβανία, είχα απλά διαφορετικά χαρτιά. Ήταν αυτή η αιτία; Όχι ότι ήμουν πιο αδύναμος, απλά και αυτή η ανάγκη για επιβολή, γεννά τον ρατσισμό και τα κοινωνικά προβλήματα.

Θυμάμαι, επίσης, τον ελληναρά μπάτσο στα σύνορα, να μου τσαλακώνει την ταυτότητα και να μουρμουράει: «γίνατε και εσείς Έλληνες» και το ύφος του με γέμιζε αγανάκτηση.

Η μεγαλύτερη πληγή της κοινότητάς μου, είναι η δυσκολία στο να αυτοπροσδιορισθεί. Ξένοι εκεί, ξένοι εδώ, λες και δεν ανήκουμε πουθενά. Περάσαμε πολλά άλλα αντέξαμε.

Πέρασαν τα χρόνια, πήραμε χαρτιά, ο ρατσισμός περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό κι όμως, ο κόσμος υποφέρει ακόμα, τα προβλήματα συνεχίζουν να υπάρχουν. Αν και δεν ακουμπάνε τόσο εμάς ακουμπάνε άλλους.

Και εγώ από τη ζωή πήρα τόσα μαθήματα, που στο τέλος τα σπούδασα και πήρα πτυχίο πάνω σε ένα αντικείμενο που ζω καθημερνά.

Χρωστάω αυτή την επιτυχία σε κάθε δυσκολία, στην οικογένεια μου, στην κοινότητά μου και στην Πατρίδα μου. Είθε να αξιοποιήσουμε τις γνώσεις μας και τα βιώματά μας, για να αλλάξουμε έστω λίγο τον κόσμο προς το καλύτερο.

«Η προκοπή σας, να γένει σφυρί και σκεπάρνι για την προκοπή της κοινότητας» – έλεγε ο Κολοκοτρώνης.

Γιώργος Μύτιλης