Τον πάτερ Μιχαήλ Πέκο η Δέσποινα Κυριάκη δεν τον άφησε στην Γοραντζή

Τον πάτερ Μιχαήλ Πέκο η Δέσποινα Κυριάκη δεν τον άφησε στην Γοραντζή

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Πώς εκπληρώθηκε μια επιθυμία

Η Δέσποινα Κυριάκη, που έζησε έντονα από μικρή τον παππού της, τον ιερέα Μιχαήλ Πέκο, τον θυμάται καλά. Ήταν τέτοιες οι σχέσεις τους, που ποτέ δεν τον ξεχνάει.

Στη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού πολέμου, όταν η Γοραντζή βομβαρδίστηκε από αεροπλάνα και ο κόσμος φοβισμένος έτρεχε να κρυφτεί, η μικρή Δέσποινα, που ήταν για λίγες μέρες κοντά  στον παππού της, ούτε κατάλαβε πώς βρέθηκε μέσα σε πρόχωμα ιταλών φαντάρων.

Ο καημένος ο παππούς της σάλεψε. Έψαχνε με μεγάλη αγωνία και κομμένη την ανάσα του τη χαμένη εγγονή του.

Οι Ιταλοί φεύγοντας, παρέδωσαν τη μικρούλα σε μια οικογένεια του χωριού, που σε συνέχεια την μετέφερε στην εκκλησία. Μόλις ο παππάς εντόπισε την εγγονή του, σπάραξε από χαρά. Δακρυσμένος την αρπάζει και την σφίγγει δυνατά στην αγκαλιά του.

Η Δέσποινα χρόνια τώρα είχε έναν καημό, ένα μεράκι, μια ανησυχία που της έτρωγε σαν το σαράκι την ψυχή. Σκέφτονταν συνέχεια πώς να μεταφέρει τα οστά του παππού της, που πέθανε και ενταφιάστηκε το 1941, από τη Γοραντζή στο Γαννιτσάτι.

Η έντονη ανησυχία καμιά φορά σου προκαλεί κι εφιάλτες. Κάποια νύχτα η Δέσποινα άκουσε στον ύπνο τον παππού της να της φωνάζει όλο παράπονο:

«Εμένα εδώ, στην Γοραντζή, θα με αφήσετε;». Ήταν αυτή η αόρατη φωνή που την ταρακούνησε, που την πίεσε περισσότερο, για να κάνει την ανησυχία της πράξη.

Μια μέρα αποφασίζει και λέει στο σύζυγό της, τον Προκόπη:

– Δεν θα με βοηθήσεις να μεταφέρουμε τα οστά του παππού μου στο χωριό μας;!

-Αλίμονο. Ο παππούς σου ήταν και καλός συγχωριανός μου.  

Έτσι, ένα καλό πρωί του 2014 το ηλικιωμένο ζευγάρι βρέθηκε στην Γοραντζή. Σε συνάντηση με γέροντες – ο καθένας με τα δικά του – κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι στο εκκλησάκι του Άη Γιώργη πίσω από τον Άγιο Δήμο είναι ενταφιασμένος ο ιερέας.

Βοήθησε περισσότερο, για να εντοπιστεί ο τάφος, ο Φάνες Μάλλιος – καντηλανάφτης εκείνη τη χρονική περίοδο, που εφημέρευε ο παππα – Μιχαήλ Πέκος στην εκκλησία του χωριού τους.

Ο τάφος δυστυχώς, ήταν σκεπασμένος από βάτα και μπάζα, κατάσταση αυτή δημιουργημένη από τότε που εκτοπίστηκε το νεκροταφείο του χωριού και ο χώρος μετατράπηκε σε προέκταση στρατώνα.   

Με τον δεύτερο κασμά, βρέθηκε ο πέτρινος σταυρός πάνω από το κεφάλι του νεκρού, συγκεντρώθηκαν τα οστά του παππά και μεταφέρθηκαν στο Γιαννιτσάτι του Θεολόγου. Προσέφεραν οι συγγενείς του παππά χρηματικό ποσό κι έγινε στην είσοδο του νεκροταφείου του χωριού μαρμάρινο μνημείο.

Πρόσφατα εκδόθηκε και το Ημερολόγιο του πάτερ Μιχαήλ Πέκου. Έγραφε ο παππάς, ήταν πνευματικός άνθρωπος. Από τους λίγους στον τόπο μας μάλιστα αυτού του επιπέδου. Οι σημειώσεις με ποικίλο περιεχόμενο, που έριχνε σε χαρτί και προστατεύτηκαν σε σεντούκι από τον Κυριάκο, πατέρα της Δέσποινας και σε συνέχεια από την ίδια, έπεσαν σε καλά χέρια. Παραδόθηκε το πολύτιμο υλικό στον Ανδρέα Ζαρμπαλά, που το επιμελήθηκε ποιοτικά και το έβαλε, με χορηγό το ζεύγος Κυριάκη (Δέσποινα και Προκόπης) σε βιβλίο. Τώρα πλέον το έργο αυτό, βρίσκεται στα χέρια του αναγνωστικού κοινού.     

Κάτι σαν επίλογος, που σχετίζεται με την αδιάκοπη ανησυχία της Δέσποινας Κυριάκη:

Όταν έφτασε στο χωριό του ο ιερέας, της Δέσποινας της φανερώθηκε ξανά ο παππούς της στον ύπνο. Πολύ συγκινημένη, χαρούμενη, γιατί είχε κάνει το καθήκον της, του φώναξε:

«Έλα παππού, έλα!».

Αλλά αυτός έφυγε…

Γιώργος Μύτιλης