Όταν στην Πόλη πρωτάκουγα το Μίκη Θεοδωράκη να τραγουδά μέσα απ’ το κελί του

Όταν στην Πόλη πρωτάκουγα το Μίκη Θεοδωράκη να τραγουδά μέσα απ’ το κελί του

Στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60 στο καθιστικό δωμάτιο του ξύλινου σπιτιού μας με την σόμπα κοκ να μας ζεσταίνει, σε ένα ραφάκι επάνω είχαμε ένα ραδιόφωνο με λυχνίες, το καλώδιο της κεραίας του κατέληγε κάτω πλησίον στο δάπεδο σε ένα μηχανισμό-διακόπτη γείωσης της κεραίας, ώστε όταν άστραφτε και βρόνταγε, τρέχαμε να γειώσουμε την κεραία, κατεβάζοντας τον διακόπτη αυτόν προς τα κάτω (στην θέση γείωσης), η δε κεραία μας ήταν πάνω στο τσατί (σκεπή), έτσι προστατεύαμε τον δέκτη του ραδιοφώνου μας, για την κατοχή-χρήση του οποίου έπρεπε να διαθέτουμε ειδική άδεια-πιστοποίηση από την πόστα (PTT – Tαχυδρομείο) έναντι καταβολής ετήσιας συνδρομής …

Κάθε Κυριακή επιστρέφοντας από τον εκκλησιασμό και πριν το μεσημεριανό μας, ο πατέρας έψαχνε στα βραχέα κύματα μέσα από τα πολλά παράσιτα και τα κελαηδίσματα, μέχρι να συντονίσει τον δέκτη πάνω στην συχνότητα του ραδιοφωνικού σταθμού της Σόφιας, ώστε να ακούσουμε από την Βουλγαρία την ελληνική εκπομπή με τραγούδια και νέα από την Ελλάδα, όπως και αργότερα μετά το μεσημεριανό μας έψαχνε να βρει τον ραδιοφωνικό σταθμό της Βουδαπέστης, για να ακούσουμε από την Ουγγαρία την ελληνική εκπομπή με τα καυτά σχόλια για τα πολιτικά τεκταινόμενα στην Ελλάδα και φυσικά μουσική με ελληνικά τραγούδια…

Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν τα τρανζίστορ και τα FM, oύτε και τηλεόραση, ο δε πατέρας δεν εμπιστευόταν τα νέα από την Ελλάδα που ακούγαμε στα βραχέα κύματα από την συχνότητα της «Φωνής της Ελλάδος», προτιμούσε να ακούμε τις ελληνικές εκπομπές από ραδιοφωνικούς σταθμούς των κομμουνιστικών χωρών … Σαν μικρό παιδί τότε δεν ήμουν σε θέση να αντιληφθώ το γιατί ο πατέρας μου επέλεγε να ακούσει τους σταθμούς αυτούς και ούτε φυσικά ήμουν σε θέση να καταλάβω τι σημαίνει κομμουνιστική χώρα ή η χούντα στην Ελλάδα …

Κάθε Κυριακή περίμενα με μεγάλη αγωνία να ακούσω εκείνο τον συνεχόμενο παλμικό κρότο τακ – τακ που ηχούσε παράλληλα με την φωνή του Μίκη Θεοδωράκη, όταν τραγούδαγε ο ίδιός του και χωρίς μουσική μέσα στο κελί του, καθώς εκεί τον είχαν μαγνητοφωνήσει, όταν κτύπαγε πάνω στο τραπέζι με τα δάκτυλά του ή με κάποιο αντικείμενο, για να κρατά το τέμπο (ρυθμό) όταν τραγουδούσε το: «… σώπα όπου να ‘ναι θα σημάνουν οι καμπάνες …. αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας…».

241271230_1543131489411864_9203707543528610976_n

Όλα αυτά ήταν για μένα ακαταλαβίστικα, που σαν μικρός μαθητής μόλις είχα αρχίσει να μαθαίνω γράμματα και άρχιζα να ρωτώ τον πατέρα μου, ποίος είναι ο Μίκης Θεοδωράκης, γιατί είναι φυλακισμένος και τι σημασία έχουν τα λόγια αυτά των τραγουδιών του ;;;

Σήμερα εξήντα χρόνια μετά από τότε που πρωτάκουσα τον Μίκη Θεοδωράκη, το άγγελμα του θανάτου του έγινε αιτία να ταξιδεύσω νοερά πίσω, να θυμηθώ και να περιγράψω τις παραπάνω μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια στην γενέτειρά μου Χαλκηδόνα, τότε που υπήρξε η εκτός Ελλάδος πρώτη μου επαφή τόσο με τα τραγούδια, όσο και με τις δοκιμασίες και τους αγώνες ενός Μεγάλου Έλληνα…

Ας είναι αιωνία η μνήμη Του!

Χρήστος ΠΛΕΓΚΑΣ

Γιώργος Μύτιλης