Η μεγάλη ορφάνια

Η μεγάλη ορφάνια

ΑΠΟΨΕΙΣ

Πέτρος ΜΠΕΡΕΤΗΣ   

(Λαϊκό Βήμα 07.11.1996)

Θλιβερό το γεγονός της ορφάνιας. Γι’ αυτούς που το έζησαν και γι’ αυτούς που βρέθηκαν κοντά, δίπλα στα ορφανά. Δυσάρεστη, πικρή, απαισιόδοξη, ίσως και απελπιστική η θέση αυτών που δοκίμασαν την ορφάνια. Ιδιαίτερα σε πολύ μικρή ηλικία, σε δύσκολες στιγμές, που τόσο ανάγκη έχει ο άνθρωπος το στοργικό χάδι, το μητρικό φιλί, το πατρικό κουράγιο και συμπαράσταση.

Φυσική θα πει κάποιος η ορφάνια, τι να κάνουμε. Δεν υπάρχει αντίρρηση. Για την ορφάνια οπού ακολουθεί τι είναι, πως μπορούμε να την ονομάσουμε; Να δούμε.

Οι εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση ξεσκέπασαν την μεγάλη μας ορφάνια. Έτσι όπως είναι: περίπλοκη, μυστηριώδης, πολύπλευρη, κρίσιμη…

Μεγάλη η ήττα. Κάπως αναμενόμενη. Τώρα δεδομένη, αρνητική. Όλοι κοιτιόμαστε: Δύσπιστα. Απαισιόδοξα.

Αναρωτιόμαστε: σε ποιον ανήκει η ευθύνη της ήττας; Ιδού η πρώτη ορφάνια. Σε ποιόν ανήκει η ευθύνη; Ίσως να είναι λίγο πρόωρα να το πούμε αυτό, αφού ακόμα δεν έγινε κάποιος υπολογισμός κάποιων αρμοδίων οργάνων ή ατόμων. Με ότι λέγεται σε γραφεία, διαδρόμους, καφενεία, είτε δρόμους, η ευθύνη μένει ορφανή. Το Κόμμα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μιλάει και καυχιέται για νέο σκηνικό πολιτικό τοπίο. Η ανάδειξη συμβούλων σχεδόν σ’ όλους τους νομούς του τόπου, μάλλον και στα πιο απόμακρα μέρη της Βόρειας Αλβανίας, τους κάνει αισιόδοξους.

Έμμεσα πετάνε το μπαλάκι της ευθύνης στην Ομόνοια αφού η μεγάλη ήττα στο κόμμα τους προήλθε στις περιοχές που ελέγχονται πλήρως από την Ομόνοια.

Από στελέχη της Ομόνοιας, εκτός των άλλων, ακούς να αποδίδουν τις ευθύνες στο κόμμα, γιατί δεν συνεργάστηκε μαζί τους για τους υποψήφιους και ειδικά στην κατάταξη των υποψηφίων συμβούλων, που προηγούνταν το ψηφοδέλτιο πρόσωπα διεφθαρμένα. Μέχρι εδώ δεν βλέπουμε ορφάνια στην ευθύνη; Το ίδιο συμβαίνει και στην Ομόνοια. Μερικοί ρίχνουν τα βάρη στη νέα ηγεσία, άλλοι στην παλιά, μερικοί στις διαδικασίες και ανάδειξη υποψηφίων, άλλοι για το χρόνο και τρόπο διεξαγωγής της τρίτης Γενική Συνδιάσκεψης της Ομόνοιας. Μήπως αυτό δεν σημαίνει ορφάνια της ευθύνης;

Η φθορά της τετράχρονης εξουσίας, λένε κάποιοι. Δεν έπρεπε αυτήν την περίοδο να είχαμε εμείς εξουσία, διαλαλούν οι απαισιόδοξοι. Μην μιλάς. Μας πήραν στο λαιμό τους οι διεφθαρμένοι μας στην εξουσία, λένε οι υπερβολικοί που «ξεσκεπάζουν» οικονομικά σκάνδαλα και μεγάλες δωροδοκίες. Οι βίζες, αυτές μας έκαψαν. Η Ελλάδα που δεν μας συμπαραστέκεται, δεν βοήθησε καθόλου για να έρθουν τα παιδιά να ψηφίσουν.

Πιθανόν να υπάρχει σχέδιο ξεριζωμού, λένε μερικοί σοβαροί και ρίχνουν υποψίες για μυστική συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας, για φυσιολογική μας φυγή, λένε κάτι σοβαρότεροι. Οι σύλλογοι αυτοί φταίνε. Είναι μόνον για να κονομάνε στην Αθήνα και τίποτε δεν τους νοιάζει για μας. Εμείς, επιμένουν μερικοί πατριώτες, το είπαμε, δεν έχουμε δουλειά στα αλβανικά κόμματα. Αυτό τουλάχιστον για δέκα χρόνια. Η ένταξη μας ως Έλληνες στην αλβανική κοινωνία είναι η λύση, ισχυρίζονται κάποιοι. Αυτό είναι το μέλλον της Ευρωπαϊκής ενοποίησης…

Τι έγινε με την ευθύνη; Πού το σπίτι και ποιοι οι αποδέκτες γονείς της; Πάντως, εγώ βλέπω ορφάνια. Μεγάλη ορφάνια. Ορφάνια για την ήττα στις εκλογές. Ορφανά τα χωριά. Ορφανά σχολεία. Ορφανά τα παιδιά μας στους δρόμους της Ελλάδας, που δεν τα προστατεύει κανείς. Που ξένους τους ανεβάζουν και ξένους τους κατεβάζουν οι ελλαδίτες, δηλαδή η Μητέρα Πατρίδα. Ξένους μας αποκαλούν οι Αλβανοί. Πράκτορες και Δούρειους Ίππους. Ο τόπος που ζούμε, η μητριά!!

Όπως και να τα πούμε όλα αυτά και πολλά άλλα, μία είναι η πραγματικότητα. Η μεγάλη μας ορφάνια, που τώρα πάει να αποκορυφωθεί: ορφανεύουμε και οι ίδιοι τα πάντα. Γιατί; Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα για να βγει, να φυτρώσει κάποιο δείγμα αισιοδοξίας; Βεβαιότητας; Προσοχή! Να μην ξυπνήσει μέσα μας το ένστικτο της εγκατάλειψης. Η τάση να μην μετατραπεί σ’ ένστικτο. Γιατί τότε «κλάψτε μανάδες τα παιδιά και κουκουβάγιες σπίτια».

Αναφέρθηκα πως ακόμη δεν έγινε σε κανένα υπεύθυνο όργανο η ανάλυση της ήττας. Καλώς. Χρειάζεται προετοιμασία σε βάθος. Ας είναι έτσι. Τα καλύτερα παιδιά του τόπου ίσως αφήσουν τη δυσπιστία και την πίκρα και καθίσουν σε στρογγυλό τραπέζι για το αύριο που μας περιμένει. Να μην το αφήσουμε και αυτό ορφανό…   

Γιώργος Μύτιλης