«Σαν να δεν θα γεράσουμε κι εμείς …!!!».

«Σαν να δεν θα γεράσουμε κι εμείς …!!!».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

(Πρόλογος με κοινωνικό μήνυμα στο βιβλίο «Οι γερόντοι του χωριού μου και τα δημοτικά τραγούδια», του Θανάση ΜΠΟΛΟΥ)

Είναι γεγονός ότι στο Χλωμό του Πωγωνίου κατά τις δεκαετίες 1900 – 1940 υπήρχαν ανά περιόδους δεκάδες γερόντοι. Μόνο στις δεκαετίες 1920 – 1940 μπορούμε να μετρήσουμε ως 50 γερόντους. Όλοι τους σοβαροί, όλοι τους πράοι και αγαπητοί. Παρά την ηλικία τους, και πολύ εργατικοί. Και πολύ έντιμοι.

Είχαν όμως και τα «αρνητικά» τους. Τους άρεσαν οι χειμωνιάτικες ονομαστικές γιορτές με τα ζεστά τους πόντζια. Με τα εγκάρδια και γελαστά ντολιά στους γάμους και στα πανηγύρια. Με τα γέλια τους όταν περνούσαν μπροστά τους και τους χαιρέτιζαν τα καρναβάλια.

Οι σοβαρές τους συζητήσεις στον αυλόγυρο της εκκλη­σίας μετά τη λειτουργία, ήταν άλλο θέμα. Συζητήσεις όχι για… τον πετεινό του γείτονα, μα συζητήσεις για την επίλυση κοινοτικών υποθέσεων. Για τον κανονισμό των αυλακιών και των οβηρών για το πότισμα των χωραφιών, που τότε αποτελούσε σοβαρό θέμα για τον εφοδιασμό του χωριού με κηπευτικά το καλοκαίρι. Για την αλλαγή της σκεπής της εκκλησίας. Για το φτιάσιμο της σύγχρονης σχολικής θέρμανσης. Και τόσα και τόσα άλλα θέματα και ζητήματα που έχει και προβάλλουν σε μια κοινότητα. Για όλα αυτά συζητούσαν και μιλούσαν οι γερόντοι.

img20220118_20232842

Είχαν και τα γερόντια μας ελεύθερες ώρες (!) Οι γριούλες τους, τους «επέτρεπαν» να μένουν στα πέτρινα χτίσματα της πιάτσας του χωριού από το Μάρτη ως τον Οκτώβριο. Τους άλλους μήνες ή μέσα στο καφενείο ή δίπλα στο τζάκι του σπιτιού τους με τη ζηλευτή φωτιά! Στη φωτογραφία: Δημήτρης Τάγαρης και Λάμπρος Καμπέρης, 1959. Στον πάππο Δημήτρη θα περνάει, ίσως και αυτή τη στιγμή, το παιδικό του τραγούδι:: «Από τα μικρά μου χρόνια θ’ αρχίσω/ κι όλα μου τα ντέρτια θα μολογήσω…».

Μικρός τότε, δεν έδινα μεγάλη σημασία στα… γεροντι­κά. Όμως μου άφησαν αναμνήσεις ανεξίτηλες, με τις οποίες σκέφτομαι σήμερα που τις βλέπω με άλλο φακό και λέγω. Αν εγώ ο σημερινός γέροντας θα ήμουν γέροντας τότε, θα συμπεριφερόμουν όπως εκείνοι τότε;

Γι’ αυτό τα γράφω. Για να «διαπαιδαγωγηθούμε» εμείς οι «νέοι γερόντοι» με το παράδειγμα εκείνων των σοβαρών και αξιοσέβαστων γερόντων της προπολεμικής εποχής.

Αιώνια τους η μνήμη!

Ας μη νομίζει κανένας μας ότι δεν θα γεράσομε. Και μακάρι να γεράσομε…!

Γιώργος Μύτιλης