Α’ Βραβείο Ποιημάτων στο έργο του Δημοσθένη Στ. Πάσχου: «Θέλω να γράψω με καημό»

Α’ Βραβείο Ποιημάτων στο έργο του Δημοσθένη Στ. Πάσχου: «Θέλω να γράψω με καημό»

«να ήσουν εσύ εκεί, μπαμπά μου, να το παραλάβεις και εγώ να καμαρώνω και να χαίρομαι.»

Έγραφε στοίχους ο Δημοσθένης Πάσχος, χωρίς να περνάει από το νου του η ιδέα ότι κάποια μέρα θα δουν το φως της δημοσιότητας. Ορισμένα ποιήματα δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα του χωριού του. Τα θετικά σχόλια τον ενθάρρυναν να συνεχίσει με ικανοποίηση το έργο του, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκε ότι τα ποιήματά του θα γίνουν ποιητική συλλογή που θα φέρει τον τίτλο: «Θέλω να γράψω με καημό». Να απονεμηθεί στην ποιητική συλλογή του Α’ Βραβείο ούτε στο όνειρο δεν μπορούσε να δει τέτοια τιμή.

Δείτε τι γράφει η Άννα, η μικρή κόρη του, που πάλεψε με πείσμα και μεγάλη ευχαρίστηση να αναδείξει το έργο αυτό, για τον πατέρα της στιχουργό, λίγες μέρες μετά την απονομή του Βραβείου:

«Κοντεύουν σχεδόν 10 χρόνια που έφυγες από κοντά μας, αλλά δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μην σε σκέφτομαι.

Ήσουν παράδειγμα για μένα. Ήμουν και είμαι πολύ περήφανη για σένα. Ότι είμαι το οφείλω σε σένα, γιατί εσύ μου έμαθες τι σημαίνει ανθρωπιά που δεν διδάσκεται ούτε σε σχολεία ούτε πουθενά αλλού.

Σε θαύμαζα για το χαρακτήρα σου, για το ήθος σου, για την ψυχραιμία σου, για τις ικανότητές σου, αλλά και για τα ταλέντα σου. Ένα απ’ όλα ήταν να γράφεις στοίχους με τον δικό σου μοναδικό τρόπο.

Εξέφραζες τα συναισθήματά σου άλλοτε από χαρά και άλλοτε από λύπη. Πολλά από αυτά μού τα διάβαζες και σου έλεγα «πολύ ωραίο, μπαμπά!»

Θα ξεχώριζα τον τρόπο που έγραφες τα ποιήματά σου έστω κι από έναν στοίχο αν διάβαζα.

Κάποια ποιήματα τα βρήκα, κάποια ξεθώριασαν, μερικά που τα θυμόμουν, τα έριξα σε χαρτί… Με αυτά τα λίγα που σώθηκαν, στήσαμε το μοναδικό βιβλίο σου, την ποιητική σου συλλογή: «Θέλω να γράψω με καημό». Με στοίχους βγαλμένους μέσα από τα βάθη της ευαίσθητης ψυχής σου.

Πριν από λίγες μέρες, παρέλαβα το Βραβείο σου από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Όταν το πήρα στα χέρια μου, πλημμύρισα από χαρά, αλλά και από συγκίνηση, γιατί έπρεπε να ήσουν εσύ εκεί, μπαμπά μου, να το παραλάβεις και εγώ να καμαρώνω και να χαίρομαι.

Ελπίζω από εκεί ψηλά να νιώθεις περήφανος και ανακουφισμένος.»

Σχετικά άρθρα: