Τι είμαστε τελικά;! Αυτά που καταφέρνουμε ή αυτά που ξεπερνούμε;

Τι είμαστε τελικά;! Αυτά που καταφέρνουμε ή αυτά που ξεπερνούμε;
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Ένα ερώτημα που γεννήθηκε στην γραμμή της εκκίνησης.
Ένας πρώην τραυματισμός στροβίλιζε στο μυαλό μου και οι σκέψεις μου βάρυναν το κορμί μου. Όμως, όταν η καρδιά θέλει, το σώμα δυναμώνει και ακολουθεί.

Και, πίσω από έναν χαρούμενο τερματισμό, κρύβονται αρκετές στιγμές απογοήτευσης, κούρασης, ώρες προπόνησης, άγχος και στεναχώριες.

Αλλά ποιοι είναι αυτοί που μας κρατάνε επικεντρωμένους στους στόχους μας;

Είναι η οικογένεια μας!
Οι γονείς, ο παππούς και η γιαγιά! Αυτοί που στέκονται δίπλα μας σε κάθε βήμα. Σε κάθε στιγμή, προπάντων στις δύσκολες. Που μας γαλουχούν με τις αξίες τους, την άμιλλα. Μας εμψυχώνουν και μας ενθαρρύνουν.

Οι συγγενείς μας! Που μας υποστηρίζουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Και είναι τόσο σημαντικό όταν οι δικοί σου άνθρωποι είναι δίπλα σου.

Οι φίλοι μας! Οι πραγματικοί φίλοι!
Αυτά τα άτομα, που θα είναι εκεί μαζί σου, αλλά και αυτοί που μπορούν να σου δώσουν κουράγιο και μέσα από ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα. Θα ενδιαφερθούν πραγματικά για σένα. Θα ρωτήσουν αν είσαι έτοιμος να το κάνεις μετά από όλα αυτά. Αν οι προπονήσεις πήγαν όπως ήθελες. Να βοηθήσουν σε ότι μπορούν, έστω και από απόσταση.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που λειτουργούν σαν αναβατήρας. Που θα σε ωθήσουν στους πιο «ψηλούς» στόχους σου. Που μένουν δίπλα σου και σου δείχνουν τα πόσα μπορείς να καταφέρεις.

Και τους είμαστε ευγνώμων!

Τι μένει για μας, όμως;
Να εστιάσουμε και να παλέψουμε!

Στο τέλος, η κάθε δυσκολία ξεπερνιέται, όταν όμως υπάρχει θέληση και αγάπη.
Το πάθημα… ο χρόνος θα το ξεθωριάσει, όμως το μάθημα θα μείνει, για να μας θυμίζει από που ερχόμαστε και θα μας βοηθήσει προς τα που να βαδίζουμε.

Ο τερματισμός;
Η λύτρωση και η ανταμοιβή μας!

Έτσι κάπως είναι και η ζωή μας, ένας αγώνας.
Που χωρίς θυσίες δεν θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε τίποτε!
Χωρίς αφοσίωση να μην πετύχουμε! Χωρίς ρίσκο ίσως να μην «γευόμαστε» τις καλύτερες στιγμές της.
Χωρίς θέληση… τίποτε δεν πραγματοποιείται!
Και, σημαντική προϋπόθεση για όλα αυτά, η αγνή και αληθινή αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε και θέλουμε!

Το επετειακό ZMR21 ολοκληρώθηκε και ανήκει πλέον στις καλύτερες εμπειρίες ζωής!

Πρώτος ορεινός ημι-μαραθώνιος. Τον απολαύσαμε, κάνοντας επίσης έναν χρόνο που δεν το περίμενα λόγο του μικρού φορτίου προπονήσεων. Αλλά, τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις!
Χρόνος: 02:09:37
17ος θέση γενικής
3ος στην ηλικιακή κατηγορία!

Μετράμε ήδη αντίστροφα για το επόμενο μέγα αθλητικό «πανηγύρι» της Ηπείρου!
Έχουμε και λέμε… ακόμη 360 μέρες!

*Όμως… next stop: ΔΕΡΟΠΟΛΗRun! 

Πηγή: Από το προφίλ του Ανδρέα ΜΠΑΡΟΥΤΑ

Γιώργος Μύτιλης