«Να ανοίξουν οι δρόμοι…! Κάντε υπομονή!»

«Να ανοίξουν οι δρόμοι…! Κάντε υπομονή!»

Γράφει

Η Ανθούλα Διαμάντη – Κηπιώτη

Ένα σημαντικό γεγονός για την οικογένεια που το θυμάμαι, ήταν τα βαφτίσια μου. Απέκτησαν ιδιαίτερο χαρακτήρα, γιατί άργησαν πολύ να γίνουν. Ο πατέρας μου (ο Γιάννης Διαμάντης) διατηρούσε τις ελπίδες του για «απόδοση» της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα ή την απελευθέρωσή της και το όνειρό του ήταν ότι, σε λίγο καιρό θα ήταν δυνατή η πρόσβαση στο χωριό του.

«Να ανοίξουν οι δρόμοι… έλεγε! Κάντε υπομονή!». Επιθυμούσε τα βαφτίσια μου να γίνουν στο χωριό, στη Δερβιτσάνη και το όνομα της αγαπημένης του μητέρας να ακουστεί στον τόπο που έζησε και πέθανε.

Είχα φτάσει τα τρία μου χρόνια, είχα πάρει και έξι μήνες από τα τέσσερα, όταν αποφάσισαν ότι δεν γινόταν να περιμένουν άλλο! Είχα γίνει κοτζάμ κοπέλα και δεν θα χωρούσα πλέον στην κολυμπήθρα.

Από τα βαφτίσια μου έχω τις πρώτες μου αναμνήσεις, σαν σκόρπιες φωτογραφίες. Είναι ελάχιστες και δεν έχουν ειρμό. Θυμάμαι τον εαυτό μου όρθιο, στην κολυμπήθρα του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, να φτάνω έως τα γένια του παπά που ιερουργούσε. Δεν είναι αλήθεια ότι τα τράβηξα! Νομίζω ότι μου έκαναν τεράστια εντύπωση και απλώς τα ακουμπούσα για να τα περιεργαστώ.

Την ημέρα που βαπτίστηκα, έχασα ένα χρυσό κόσμημα που μου είχαν κρεμάσει με αλυσίδα στο λαιμό.  Η μητέρα μου υποστήριζε ότι μου το είχε φορέσει για να προλάβει το «κακό μάτι» και θορυβήθηκε πολύ όταν χάθηκε. 

Όταν επιτέλους γυρίσαμε στο σπίτι, ο πατέρας μου έδωσε εντολή να λήξει ο συναγερμός για το κόσμημα και να αρχίσει το γλέντι. Ήταν το πρώτο γλέντι που αμυδρά θυμάμαι, με πολύ κόσμο στο σπίτι, φαγητά, φασαρία και τραγούδια.

Σχετικά άρθρα: