Οι γιορτές των παιδικών μου χρόνων

Οι γιορτές των παιδικών μου χρόνων

Της Ιωάννας Αυγερινού

Ζούμε σε μια εποχή παράλογη και παράδοξη, μια εποχή που μας φέρνει αντιμέτωπους με άγνωστες καταστάσεις, μια εποχή ταραγμένη σαν τα νερά της λίμνης όταν φυσάει οστριά κι ανακατεύει τον *γλιάνο.

Οι αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό μου, την Άρτα, κατακλύζουν τον νου αυτές τις Άγιες Μέρες. Νοσταλγία, συγκίνηση, λύπη, ομορφιά, χαρά, δάκρυα, αγάπη κυριεύουν την ψυχή μου.

Η καλύτερη Πρωτοχρονιά ήταν σίγουρα αυτή των παιδικών μου χρόνων, στο πατρικό μου.

Την εποχή εκείνη, η ακούραστη μαμά μου ασβέστωνε όλο το σπίτι, μέσα – έξω. Οι δαντελένιες κουρτίνες άστραφταν, οι καναπέδες σκεπαζόντουσαν με τα φυλαγμένα στο μπαούλο καλύμματα και στο ξύλινο, κεχριμπαρένιο δάπεδο έστρωνε το μάλλινο κιλίμι της προίκας της.

Στη γωνιά της σάλας είχε τη θέση το φρεσκοκομμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο από πεύκο που έφερνε ο αδερφός μου από τον λόγγο, o οποίος φρόντιζε να είναι ψηλό και ανοιχτά με κλαριά. Η αδερφή μου το στόλιζε με τούφες από βαμβάκι, με καρτολίνες και με τις πολύχρωμες, χάρτινες γιρλάντες που τις έφτιαχνε από μέρες πριν με αλευρόκολλα.

Η μυρωδιά της ρετσίνας που ανάδυε το δέντρο, αναμειγνυόταν με αυτό των καυσόξυλων ελιάς που έκαιγαν στο τζάκι και των τσόφλιων καρυδιών που έριχνε ο μπαμπάς μου, καθώς τα καθάριζε για το γλύκισμα, κι εμείς γύρω να απολαμβάνουμε τη θαλπωρή της εστίας.

Επίσης, ο μπαμπάς μου είχε φροντίσει από μέρες πριν να πάει στην πόλη, στον Αυλώνα, το μεγάλο μπακιρένιο ταψί να το γανώσει.

Βλέπετε, σε αυτό θα στρωνόντουσαν 60 χειροποίητα, διάφανα φύλλα βέργας, που τα άνοιγε η μαμά μου όλο το βράδυ και θα φιλοξενούσε τον πιο νόστιμο μπακλαβά του κόσμου. Ήταν από τις καλύτερες μαγείρισσες του χωριού η μαμά μου, είχε πάρει από τη γιαγιά μου.

Η κανέλα και τα γαρούφαλλα έδιναν στην ατμόσφαιρα μια νότα ακόμα πιο γιορτινή.

Και το τραπέζι ήταν γεμάτο με όλα τα καλούδια που έβγαιναν από το μπουφέ τη βραδιά του δείπνου: ρόδια, κυδώνια, τσαπέλες, καρύδια και το καλύτερο παλαιωμένο κόκκινο κρασί.

Το αλμπουμόχρονο με γεμίζει με εικόνες, γεύσεις, μυρωδιές…

Το χωριό έσφυζε από ζωή και από παιδικές φωνές.

Οι πόρτες των σπιτιών ήταν διάπλατα ανοιχτές, οι δρόμοι γεμάτοι κόσμο και τα τζάκια κάπνιζαν όλα, έπαιρναν φωτιά.

Η ατμόσφαιρα ήταν μαγική!

Θεέ μου, τι όμορφα ήταν όλα, τι νόστιμα, τι ευχάριστα…και οι άνθρωποι, υπέροχοι.

Τα παιδιά χαρούμενα να τρέχουν στα συγγενικά σπίτια να παραλάβουν το πρωτοχρονιάτικο δώρο: μια σακούλα γεμάτη φρούτα, καρπούς, καραμέλες, τις ψηλοδεκάρες και το μπαλονάκι. Η ευτυχία τους απερίγραπτη.

Σε αυτές τις χρονοστιγμές των Χριστουγέννων ανταμώνω με τις αναμνήσεις μου, αυτές των παιδικών μου χρόνων που είναι φυλαγμένες στην ψυχή μου και επανέρχομαι στο σήμερα, στο τώρα, στην μεγαλομανία και τον υπερκαταναλωτικό εθισμό, στα ρεβεγιόν, στις πίστες, στις εικόνες από τον πλούτο μας, στην φτήνια του εγωισμού, στην αδιαφορία, χάνοντας έτσι την ουσία και το νόημα των ημερών.

Οι ευχές στο δρόμο, το σφίξιμο των χεριών, το χαμόγελο στα χείλη, το γιορτινό τραπέζι με όλη την οικογένεια, είναι αυτά που μας συνδέουν και μας φέρνουν κοντά, κοινά πράγματα.

Χρόνια πολλά, καλή Πρωτοχρονιά σε όλους με υγεία, αγάπη, ευλογία!

* γλιάνο – η λάσπη στο βυθό της λίμνης

Σχετικά άρθρα: