ΣΑΝ ΝΑ ΜΗ ΘΕΛΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

ΣΑΝ ΝΑ ΜΗ ΘΕΛΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

Το παρακάτω γεγονός συνέβη τη χρονική περίοδο 1912 με ‘13. Πριν ακόμα στα Βαλκάνια χαραχτούν τα σύνορα, που αδίκησαν κράτη και λαούς…

(Μικρός πήρε την ιστορία αυτή από τα χείλη της «Νίνης του Νίκου» και την επτασφράγισε μέσα στην ψυχή του, o Παναγιώτης Κιάμος. Για να τη μεταφέρει ατόφια ως τις μέρες μας. Επίσης με άλλα στοιχεία, την εμπλούτισε περισσότερο, την έκανε πιο εμπιστευτεί, ο απόγονος του καπεταν – Βαγγέλη, ο  Σάββας Ξέρρας ):

…Τα ελληνικά στρατεύματα είχαν πάρει κατά πόδι τους Τούρκους και τους έσπρωχναν προς τ’ αλβανικό. Το βράδυ το επιτελείο αποφάσισε ο στρατός να ξενυχτήσει στη Δερβιτσάνη.

Ο Βαγγέλης Ξέρρας πέρασε όλη εκείνη τη νύχτα μαζί με τους Ελλαδίτες μαχητές. Χάρηκε τη στημένη ελληνική σημαία στην πλατεία, χόρεψε και τραγούδησε μαζί τους ως το πρωί.

Συχνά του ‘φταναν στ’ αφτί διάφορες ειδήσεις. Ότι γινόταν Βαλκανικός Πόλεμος κι ότι η Ήπειρος κοντεύει να λυτρωθεί… Αλλά με τα μάτια του – από κοντά – πόλεμο δεν είδε. Ούτε ταμπόρια, ούτε άρματα.

Αυτός ήξερε μόνο να σκορπάει κοπάδι προβάτων στις πλαγιές και στα βουνά, να παίζει φλογέρα και να τραγουδάει τον Ύμνο της Ελευθερίας.

Γυρίζοντας στο σπίτι, λέει στη γυναίκα του:

– Θέλω τη γνώμη σου, Βασίλω! Να πάω με τα πρόβατα σήμερα ή στο μέτωπο με τους φίλους που γνώρισα ψες;

Συγχρόνως ήταν έτοιμο και πήγε στο μέτωπο, με υψωμένη τη σημαία της αυτονομίας, ολόκληρο τάγμα Δερβιτσωτών. Κάπου στα 70 με 80 άτομα. Με τον καπετάν Βαγγέλη αρχηγό.

– Τι, με ρωτάς;! Αν δεν πας εσύ, φοράω εγώ το παντελόνι σου και γίνομαι άνεμος. Εσύ φρόντισε μόνο τα παιδιά!

… Ο Βαγγέλης άφησε το κοπάδι στ’ Αμπέλι του Ζέρβα, έβαλε σε τσόχινο σακούλι λίγο ψωμοτύρι κι εντάχθηκε με τα οπλισμένα παλικάρια που είχε πίσω του, στις γραμμές του Ελληνικού Στρατού.

Οι αλβανοί τότε, όχι μόνο κράτησαν ουδέτερη στάση, αλλά φίλοι από το Προγονάτι, τη Λέκλη, το Ζιουλιάτι, το Γκολέμι…, βοήθησαν με διάφορους τρόπους, για να παρελάσουν τα στρατεύματα του Γ. Ζωγράφου άνετα.

Το τάγμα των Δερβιτσιωτων κι αυτό μ’ εθελοντές Κριτικούς, έφτασαν στο Τεπελένι και στην Πρεμετή. Σε μάχη, έξω απ’ την πόλη, λαβώθηκε ο καπεταν – Βαγγέλης.

Βάφτηκε με αίμα η φουστανέλα του, το γιλέκο του.

Στην επιστροφή, ο αδελφός του, ο Σάββας, σέρνοντας τ’ άλογο, τού ‘δινε θάρρος, να αντέξει. Όμως, στην ανηφόρα της Κουκούλιας, σχεδόν στην εξώπορτα του σπιτιού του, έδωσε ο καπεταν – Βαγγέλης την τελευταία του πνοή.

Η Ελληνική Κυβέρνηση αναγνώρισε τον αγώνα, τη θυσία του κι έδωσε υποτροφίες στα παιδιά του, να σπουδάσουν στην Ελλάδα…

… Για το πρώην δικτατορικό σύστημα στην Αλβανία, η ηρωική πράξη του Βαγγέλη Ξέρρα, ήταν καταδικάσιμη. Θεώρησαν τον μάρτυρα εχθρό. Αφού πολέμησε πλάι με τους Έλληνες για την Ελλάδα.

Τότε αν την έβγαζες στο φως – την ανακοίνωνες – αυτή την πράξη, καιγόσουν, θιγόσουν. Οι συγγενείς δικαιολογημένα την έκρυβαν…

Όμως, σήμερα, σε καιρό δημοκρατίας, ελευθερίας, που η πράξη αυτή εκτιμάται σαν ηρωική, τον μάρτυρα γιατί τον αγνοούμε;!

Πώς να ερμηνεύσουμε τη σιωπή, την αφάνεια, την αδιαφορία, τη λησμονιά … από επίσημους φορείς, τοπικές αρχές και άρχοντες;!

Σαν να μην θέλει ο τόπος μας εθνομάρτυρες, που ν’ ακτινοβολούν. Όταν τους έχει, κιόλας, τόσο ανάγκη!!!

Σχετικά άρθρα: