ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΚΑΚΩ – ΜΑΡΘΑΣ

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΚΑΚΩ – ΜΑΡΘΑΣ

Την πρόλαβα στα βαθιά γηρατειά της, στα τελευταία της, την κάκω – Μάρθα, τη γυναίκα του αείμνηστου Νίκου Μπάκου. Την κατατρεγμένη, την ανεπιθύμητη του συστήματος.

Ζούσε ολομόναχη,  ο Νίκος τότε θα ήταν στα κάτεργα της φυλακής ή ίσως να είχε πεθάνει – αβοήθητος – μέσα στο κελί. 

Κατοικούσε σε ένα μεγάλο σπίτι, κτισμένο με μεράκι από κολιονιάρηδες λιθοπελεκητές.

Γιατί τη φώναζαν «Μπράω»; δεν το ξέρω ακόμα, ούτε αυτή τη στιγμή. Μία εκδοχή λέει ότι επειδή ήταν κάπως στραβολαίμα. Αυτό το παρατσούκλι, την ακολούθησε, όμως, όλη της τη ζωή.

Θυμάμαι, όταν έβγαινε και καθόταν στην εξώπορτά του σπιτιού της, πάντα κρατούσε το κεφάλι της διπλά – τριπλά δεμένο, με μια μεγάλη πετσέτα. Από τη μοίρα της, το χάλι της, που το ήξερε μόνο αυτή.

Σβάρνιζε σντράνια – παλιοπάπουτσα – τα πατούσε, όταν περπατούσε στο σοκάκι, καθώς πήγαινε στο μαγαζί για ψώνια,  στη βρύση με το γκιούμι για νερό, είτε στου Κύρου, σε συγγενολόι, για επίσκεψη.

Όταν μιλούσε έβγαζε μια βραχνή, μπάσα περίεργη φωνή.

 Ο Φώτος – ο μοναχογιός της, φευγάτος στην Αμερική, της έστελνε λεφτά, αλλά της έδινε και λίγη χαρά από μακριά, μέσω επιστολών.

Της έγραφε σε ένα γράμμα: «Ο Νίκος (ο γιος του δηλαδή) είναι απείθαρχος, κάνει ζημιές. Χθες έσπασε το ποτήρι!». Σε άλλο γράμμα της έγραφε άλλα πράγματα. Π.χ. «Η Μάρθα σήμερα φορέθηκε τσολιάς και πήγε όλο χαρά στη γιορτή της Ελλάδας!».

Η γιαγιά – Μάρθα διάβαζε τα γράμματα  και  χαιρόταν σαν μικρό παιδί για τα εγγόνια της, αλλά συνάμα την έζωνε και το παράπονο κι έκλαιγε μέ ελιγμούς…

Η κάκω – Μάρθα ώσπου έφυγε από τη ζωή, στον ύπνο της έβλεπε ένα όνειρο:

Να κινείται ξανά στο ντερβένι η κοριέρα. Να μεταφέρει κόσμο μας στα Γιάννενα και να τον φέρνει πίσω στα χωριά μας, φορτωμένο με χίλια – δυο καλούδια.

Έλεγε στην Αμαλία του Ράιδου, στην καλή γειτόνισσά της απέναντι, που της είχε εμπιστοσύνη: «Θα βγει ένα τηλέφωνο που να μιλάω και να βλέπω το Φώτο μου στα ξένα…!».

Κι όλο χαιρόταν η δόλια, η κακόμοιρη…!

Αλλά, για να τον ανταμώσει, να τον σφίξει στην αγκαλιά της, δεν είχε ούτε την παρά μικρή ελπίδα…!!!

Σχετικά άρθρα: